Δημοσιεύθηκε στην Κυκλοθυμία

As I began to love myself enough by Kim & Alison McMillen («When I Loved Myself Enough», Pan Macmillan, 2001)

As I began to love myself

Σήμερα ανακάλυψα ένα απόσπασμα από το παραπάνω βιβλίο, που διαμόρφωσε το ακόλουθο ποίημα. Υπάρχει μια ιστορία – ανέκδοτο, σύμφωνα με την οποία κάποιοι λανθασμένα το είχαν αποδώσει στον Τσάρλι Τσάπλιν – φέρεται να το διάβασε στα 70ά του γενέθλια και θεωρήθηκε ότι είναι δικό του. Το μοιράζομαι μαζί σας, γιατί μέσα στην τόση πρόοδο της σύγχρονης εποχής φαίνεται να έχουμε ξεχάσει τις πιο απλές (;) κι αρχέγονες αλήθειες.

Καθώς άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, διαπίστωσα ότι η αγωνία και ο συναισθηματικός πόνος ήταν μόνο προειδοποιητικά σημάδια ότι ζούσα ενάντια στη δική μου αλήθεια.
Σήμερα, ξέρω, αυτό είναι «ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ».

Καθώς άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, κατάλαβα πόσο μπορεί να προσβάλει κάποιον το να προσπαθώ να επιβάλω τις επιθυμίες μου πάνω του – ακόμα και αν γνώριζα πως δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή κι ότι το άτομο δεν ήταν έτοιμο γι ‘αυτό, ακόμα και αν αυτό το άτομο ήμουν εγώ.
Σήμερα αυτό το λέω «ΣΕΒΑΣΜΟ».

Καθώς άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, σταμάτησα να λαχταρώ μια διαφορετική ζωή, και μπόρεσα να δω ότι όλα όσα με περιστοίχιζαν, με καλούσαν να αναπτυχθώ.
Σήμερα αυτό το λέω «ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ».

Καθώς άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, κατάλαβα ότι υπό οποιεσδήποτε συνθήκες,
βρίσκομαι στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή και όλα συμβαίνουν ακριβώς την κατάλληλη ώρα. Έτσι μπόρεσα να ηρεμήσω.
Σήμερα αυτό το λέω «ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ».

Καθώς άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, έπαψα να κλέβω τον ίδιο μου το χρόνο,
και σταμάτησα να κάνω μεγάλα σχέδια για το μέλλον.
Σήμερα, κάνω μόνο ό,τι μου φέρνει χαρά και ευτυχία, πράγματα που αγαπώ και που κάνουν την καρδιά μου χαρούμενη, και τα κάνω με το δικό μου τρόπο και με το δικό μου ρυθμό.
Σήμερα αυτό το λέω «ΑΠΛΟΤΗΤΑ».

Καθώς άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, απελευθερώθηκα από οτιδήποτε δεν είναι καλό για την υγεία μου – τροφές, ανθρώπους, πράγματα, καταστάσεις και όλα όσα με τραβούσαν προς τα κάτω και μακριά από μένα. Αρχικά αποκαλούσα αυτήν τη στάση υγιή εγωισμό.
Σήμερα ξέρω ότι είναι «ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ».

Καθώς άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, έπαψα να προσπαθώ να έχω πάντα δίκιο και από τότε έκανα λιγότερα λάθη.
Σήμερα ανακάλυψα ότι αυτό είναι «ΜΕΤΡΙΟΦΡΟΣΥΝΗ».

Καθώς άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζω στο παρελθόν και να ανησυχώ για το μέλλον. Τώρα, ζω μόνο για την κάθε στιγμή, εκεί όπου συμβαίνουν ΟΛΑ.
Σήμερα ζω την κάθε μέρα, μέρα με τη μέρα, και αυτό το λέω «ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ».

Καθώς άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, παραδέχτηκα ότι το μυαλό μου μπορεί να με αναστατώσει και να με κάνει να αρρωστήσω. Αλλά όταν το έφερα κοντά στην καρδιά μου, το μυαλό μου έγινε πολύτιμος σύμμαχος.
Σήμερα αποκαλώ αυτήν την επαφή «ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ».

Δεν χρειάζεται πλέον να φοβόμαστε διαφωνίες, αντιπαραθέσεις ή οποιοδήποτε πρόβλημα με εμάς ή με τους άλλους. Ακόμα και τα αστέρια συγκρούονται και από τη συντριβή τους γεννιούνται νέοι κόσμοι.
Σήμερα ξέρω ότι ΑΥΤΟ ΕΙΝΑ «ΖΩΗ»!

Απόδοση στα Ελληνικά: F.

Δημοσιεύθηκε στην Κυκλοθυμία

Φωνή απ’ την Θάλασσα – Κ. Π. Καβάφης

Φωνή απ_ την Θάλασσα - Κ. Π. Καβάφης

Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή —
φωνή που μπαίνει
μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
και την ευφραίνει.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Το ψάλλει με την θεία της φωνή εκείνη,
όταν στους ώμους της απλώνει την γαλήνη
σαν φόρεμά της ο καιρός ο θερινός.

Φέρνει μηνύματα εις ταις ψυχαίς δροσάτα
η μελωδία της. Τα περασμένα νειάτα
θυμίζει χωρίς πίκρα και χωρίς καϋμό.
Οι περασμένοι έρωτες κρυφομιλούνε,
αισθήματα λησμονημένα ξαναζούνε
μες στων κυμάτων τον γλυκόν ανασασμό.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Και σαν κυττάζεις την υγρή της πεδιάδα,
σαν βλέπεις την απέραντή της πρασινάδα,
τον κάμπο της πούναι κοντά και τόσο μακρυνός,
γεμάτος με λουλούδια κίτρινα που σπέρνει
το φως σαν κηπουρός, χαρά σε παίρνει
και σε μεθά, και σε υψώνει την καρδιά.
Κι αν ήσαι νέος, μες σταις φλέβες σου θα τρέξη
της θάλασσας ο πόθος· θα σε ’πη μια λέξι
το κύμα απ’ τον έρωτά του, και θα βρέξη
με μυστική τον έρωτά σου μυρωδιά.

Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή —
φωνή που μπαίνει
μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
και την ευφραίνει.

Τραγούδι είναι, ή παράπονο πνιγμένων; —
το τραγικό παράπονο των πεθαμένων,
που σάβανό των έχουν τον ψυχρόν αφρό,
και κλαίν για ταις γυναίκες των, για τα παιδιά των,
και τους γονείς των, για την έρημη φωλιά των,
ενώ τους παραδέρνει πέλαγο πικρό,

σε βράχους και σε πέτραις κοφτεραίς τους σπρώχνει,
τους μπλέκει μες στα φύκια, τους τραβά, τους διώχνει,
κ’ εκείνοι τρέχουνε σαν νάσαν ζωντανοί
με ολάνοιχτα τα μάτια τρομαγμένα,
και με τα χέρια των άγρια, τεντωμένα,
από την αγωνία των την υστερνή.

Τραγούδι είναι, ή παράπονο πνιγμένων;—
το τραγικό παράπονο των πεθαμένων
που κοιμητήριο ποθούν χριστιανικό.
Τάφο, που συγγενείς με δάκρυα ραντίζουν,
και με λουλούδια χέρια προσφιλή στολίζουν,
και που ο ήλιος χύνει φως ζεστό κ’ ευσπλαγχνικό.

Τάφο, που ο πανάχραντος Σταυρός φυλάει,
που κάποτε κανένας ιερεύς θα παή
θυμίαμα να κάψη και να ‘πη ευχή.
Χήρα τον φέρνει που τον άνδρα της θυμάται
ή υιός, ή κάποτε και φίλος που λυπάται.
Τον πεθαμένο μνημονεύουν· και κοιμάται
πιο ήσυχα, συγχωρεμένη η ψυχή.