Η Νικήτρια

Nikitria

Ποδαρικό στη νέα εβδομάδα θα κάνει ένας ακόμα φίλος που με τιμά με την εμπιστοσύνη του και είναι πραγματικά μεγάλη η χαρά μου. Ελπίζω να απολαύσετε τη «Νικήτρια» όσο κι εγώ…

Δυο τρεις διαβάτες είχαν μείνει στο δρόμο κι αυτοί βιάζονταν να φτάσουν στον προορισμό τους.

Η νύχτα ήταν αβάσταχτη, χωρίς απάγκιο. Έκατσε σ’ ένα παγκάκι νοιώθοντας μια κούραση που δεν είχε να κάνει με τον κόπο της ημέρας. Αυτός δεν λογαριάζονταν, τον είχε συνηθίσει. Απλά δεν άντεχε να γυρίσει στις σκέψεις του. Κι όμως αυτές κάποτε ήταν το πιο σίγουρο καταφύγιό του. Τώρα το είχαν πατήσει κι αυτό. Δεν έμενε τίποτ’ άλλο από την άσκοπη βόλτα στο νοτισμένο, απ’ την απογευματινή βροχή παρκάκι.

Ίσιωσε τα πόδια του μπροστά και βάλθηκε να κοιτάζει τις μύτες των παπουτσιών του. Όχι ότι παρουσίαζαν κάποιο συνταρακτικό θέαμα, αλλά ήταν το πιο γαλήνιο και συνάμα ακίνητο πράγμα που είχε πρόσφορο. Δυο παπούτσια που αρνούνταν να κάνουν έστω κι ένα βήμα ή μια κίνηση. Δυο παπούτσια που δεν ήξερε πια αν ήταν δικά του ή στέκονταν μόνα τους στην άκρη του τακουνιού από μια υπερβατική δύναμη, που του επέβαλε την προσήλωσή του στο παγκάκι.

Εκείνη ήρθε κι έκατσε δίπλα του χωρίς να τον κοιτάζει. Σταύρωσε τα χέρια της και χαμήλωσε τα μάτια στη γη. Δεν κοιτάχτηκαν. Ο καθ’ ένας ήξερε την παρουσία του άλλου χωρίς κανείς απ’ τους δυο, να χρειάζεται να γυρίσει το κεφάλι. Για κάποια λεπτά η σιωπή συνεχίστηκε βαριά και αδιατάραχτη.

Ύστερα ακούστηκε η φωνή της. Σιγανή, σαν σε εξομολόγηση ή σαν παραμιλητό.

-Σας είδα από το δωμάτιό μου.  Έχετε λίγο καιρό που έρχεστε το σούρουπο και κάθεστε σ’ αυτό το παγκάκι. Πάντοτε έτσι ακίνητος για πολλή ώρα.

Γύρισε και την κοίταξε ξαφνιασμένος. Δεν περίμενε ν’ ακούσει καμιά φωνή απ’ αυτήν. Ίσως να νόμιζε ότι ήταν ένα ακόμα πλάσμα της φαντασίας του, απ’ αυτά που του ‘φερναν οι αναμνήσεις.

Ίσως και να ήταν πράγματι μια οπτασία. Δεν θα ήταν πρώτη φορά άλλωστε. Συχνά το μυαλό του έπαιζε τα δικά του παιχνίδια. Του ‘φερνε μνήμες από παλιές συναντήσεις και πρόσωπα που ήθελε να βρίσκονταν κοντά του. Τούτο όμως ήταν αδύνατον. Βλέπεις, πολλές φορές, η ζωή γίνεται όχημα απομάκρυνσης από κάθε χαρά και κάθε αληθινή επιθυμία.

Έτσι κατακτούμε την σοβαρότητα. Πουλώντας τον εαυτό μας στο κοιμητήριο της καθημερινότητας.

Δίπλα ακριβώς από την ταφόπλακα των ονείρων μας.

Έτσι ζούμε με την παρόρμηση των αναμνήσεών μας και την οσμή της νοητής εκταφής των γλυκών στιγμών, που τις θάψαμε όσο πιο βαθιά γίνεται.

Κι αυτές για να μας εκδικηθούν βρικολακιάζουν και μας επιτιμούν για το θάρρος που θα έπρεπε να έχουμε και δεν είχαμε. Για τη ζωή που οφείλαμε στον εαυτό μας και δεν του τη δώσαμε.

Πολλές φορές νόμιζε ότι αυτές οι αναμνήσεις τον τριγύριζαν με μανία σαν αέρινα φαντάσματα ζητώντας να του πάρουν και την τελευταία ελπίδα να γυρίσει στο σπίτι. Εκεί ήταν επικίνδυνα, θα τον έβρισκαν μόνο του και θα του στερούσαν και την τελευταία ελπίδα γαλήνης.

Υπέμενε την παρουσία μια οπτασίας, αλλά στο παρκάκι. Κάτω απ’ το φως και τα βήματα των περαστικών, που τα χρησιμοποιούσε σαν φυλαχτά.

Αν και ήταν φορές που ένοιωθε πως κάποιο απ’ αυτά τα φαντάσματα γινόταν πιεστικό και προσπαθούσε να τον σύρει στην πιο βαθιά άβυσσο των αναμνήσεων. Τότε πετάγονταν όρθιος και περπατούσε βιαστικά στον πεζόδρομο του πάρκου, για να ΄ρθει και να ξανακαθίσει στην ίδια θέση. Στην ίδια στάση. Δίπλα απ΄ την ταφόπλακα που λάτρευε και μισούσε. Τότε ένοιωθε ότι είχε ξεφύγει από την τρέλα που τον καραδοκούσε.

Ωστόσο κανένα απ’ αυτά τα φαντάσματα δεν του είχε μιλήσει ποτέ. Οι διάλογοι έρχονταν από παλιά, σαν μακρινά καμπανίσματα που παίρνει και φέρνει ο αέρας. Αλλά ποτέ κανένα δεν είχε τωρινή φωνή, έτσι ήταν σίγουρος ότι δεν κατάφεραν ακόμη να τον τρελάνουν. Τώρα άκουσε την σημερινή φωνή μιας οπτασίας, πράγμα του σιγούρεψε ότι η τρέλα του είχε επιδεινωθεί.

Το βλέμμα που της έριξε τον καθησύχασε για την κατάσταση του νου του. Ήταν εκεί με σάρκα και οστά και μάλιστα με φωνή! Μια φωνή που παρ’  ότι ήταν σιγανή είχε ξεπεράσει όλα του τα φυλαχτά. Είχε διώξει όλα τα φαντάσματα κι έμενε εκεί σκυμμένη μπροστά, νικήτρια του πεδίου της δικής του μάχης.

-Μα… είναι ωραία βραδιά και είπα να…

Αμέσως κατάλαβε την γκάφα του. Αλλά τώρα δεν μπορούσε να το πάρει πίσω.

Αυτή τον κεραυνοβόλησε:

-Και χθες ήταν;  Και το χειμώνα με το χιόνι; Δεν θέλετε να μου πείτε. Δεν πειράζει!  Αλλά απαντήστε μου σε μια απορία: Γιατί σ΄ αυτό, ειδικά, το παγκάκι;

-Με προστατεύει το φως. Δεν ξέρω αν προσέξατε, αλλά γύρω μου αιωρούνται πολλές αναμνήσεις.

Πήρε το χέρι του ανάμεσα στα δικά της και τον κοίταξε έντονα στα μάτια.

Αυτό το κράτημα είχε την δική του δύναμη και τον δικό του χρόνο. Ίσως αν προσπαθούσε αργότερα να το ανακαλέσει στην μνήμη του να νόμιζε ότι τον έσφιγγε μια μέγγενη για ώρες ολόκληρες.

-Ησυχάστε. Τώρα θα φύγουν. Αλλά προσπαθήστε να ζήσετε κάτι σήμερα. Μόνο η πραγματικότητα μπορεί να διώξει τα φαντάσματα.

-Θέλετε να μου δείξετε μια πραγματικότητα;

-Όσες θέλετε. Αλλά μακριά απ’ αυτό το φως. Δεν βλέπετε ότι αυτό σας φέρνει τις παραισθήσεις; Ελάτε να ζήσουμε σήμερα ό,τι δεν καταφέραμε να ζήσουμε στο παρελθόν. Υπάρχει ακόμα χρόνος.

Κείμενο: Γιώργος Χατζηκυπραίος

Advertisements

19 σκέψεις σχετικά με το “Η Νικήτρια

Add yours

  1. Μάλιστα…!
    Εξαιρετικό το κείμενο του Γιώργου Χατζηκυπραίου…!
    Ένα μεγάλο μπράβο και σε σένα Κατερίνα που το σπιτικό σου εδώ, γίνεται φορέας ανάδειξης τέτοιων όμορφων αφηγημάτων.
    «Η Νικήτρια» είναι στην ατμόσφαιρα που αγαπώ. Γκρίζα, καταθλιπτική, μυστηριώδης. Ο Ήρωάς μας χαμένος στις παραισθήσεις του. Στους φόβους του. Αιχμαλωτισμένος στις αναμνήσεις του.
    Εκείνη…! μια καταλυτική παρουσία. Πόσο μου αρέσουν αυτές οι παρουσίες «από μηχανής Θεού». Πόσο τις λατρεύω. Εισβάλλουν στην σκηνή και διαλύουν τα πάντα. Καταλύτης πραγματικός.
    Και εδώ η «Νικήτρια» έρχεται να πάρει απ το χέρι τον ήρωά μας μακριά από αυτά που τον καθηλώνουν.
    Ένα μεγάλο μπράβο στον συγγραφέα.
    Κατερίνα μου και σε σένα τα εύσημα που ανέφερα.
    Καλό βράδυ.

    Αρέσει σε 2 άτομα

      1. Kαλημέρα Κατερίνα !!! Δεν τον παρεξηγώ … αλλά είναι ένας τρόπος να βγει προς τα έξω η γραφή του!!!

        Να του πεις να γράφει και να μοιράζεται με όποιον τρόπο!!!!

        Μου αρέσει!

  2. Μα ναι! Υπάρχει απέραντη γλύκα στο τώρα και ευλογημένος αυτός που θα το νιώσει, έτσι μόνο θ’ αφήσει την ταφόπλακα να καλύψει τα φαντάσματα του παρελθόντος! 😛
    Εξαιρετικό το κείμενο του Γιώργου, ευχαριστούμε Κατερίνα που για μια ακόμα φορά, μας θυμίζεις την αξία και την μαγεία του τώρα! 😉

    ΑΦιλάκια με πολύ Αγάπη! ❤

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Ναι, είναι πολύ σημαντικό το τώρα. Αν του δίναμε περισσότερη σημασία, νομίζω θα γλιτώναμε πολλά δεινά…
      Ελπίζω ο Γιώργος να διαβάζει τα σχόλιά σας και να χαίρεται… τη στιγμή! 🙂
      ΑΦιλάκια, αγαπημένη μας μάγισσα! ❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Ωραίο το κείμενο, Κατερίνα, οικοδέσποινα. Αφήνει μια γλυκόπικρη αίσθηση πάλης. Της αδυναμίας και της πρόσκλησης της ζωής. Απαισιόδοξο: πολλές φορές δεν υπάρχει η δύναμη να αντικρύσεις την πρόσκληση. Αισιόδοξο: Υπάρχουν παντού γύρω μας και προσκλήσεις και πολλές φορές κάποιοι που θα σε πάρουν απ’ το χέρι να σε πάνε σ’ αυτές και να κάνουν τις συστάσεις. Η αισιόδοξη προοπτική λίγο πιο μυθιστορηματική ή ονειρική ή ευκτέα. Αχ.

    (Γεια σου, Γιώργο!)

    Αρέσει σε 2 άτομα

  4. Κατερίνα μου, σ’ ευχαριστούμε για τη γνωριμία με τον Γιώργο! Ωραίο, γλαφυρό και παραστατικό το κείμενό του. Δυστυχώς, πολλές φορές παγιδευόμαστε στα του χθες, όπως μια πυγολαμπίδα που εμμονικά γυρίζει ξανά και ξανά γύρω απ’ το φως μιας συγκεκριμένης λάμπας, και ξεχνούμε να ζήσουμε το τώρα, βάζοντας καινούρια (κι ίσως ομορφότερα) πράγματα στο προσκήνιο – τα οποία θ’ ανήκουν με τη σειρά τους στα του χθες, ξανοίγοντας την μονοτονία τής απόχρωσής του. Όμως, να που βρίσκονται κείνες οι «οπτασίες», που μας παίρνουν απ’ το χέρι και μας δείχνουν κι άλλες «λάμπες», που μας δείχνουν εκ νέου πώς να γευόμαστε τη ζωή.

    Τα φιλιά μου!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Οι οπτασίες θαρρώ είναι πάντα εκεί, αρκεί να είμαστε ανοιχτοί κι έτοιμοι να τις δούμε και να τις αφήσουμε να μας πάρουν από το χέρι.
      Πολλά φιλιά κι από μένα! 🙂

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

GammaVita

περιπλανήσεις του μυαλού... με χαρτί και με μολύβι

makestorytelling.com

Αυτοτελείς Ιστορίες που μοιάζουν σαν να είναι βγαλμένες από Μυθιστόρημα. Εδώ θα βρεις όλα τα Πρόσωπα της Διπλανής Πόρτας. Πρωταγωνιστές που ίσως σου θυμίσουν κάτι... Αν είσαι παιδί, έφηβος ή ενήλικας τότε είσαι στις σωστές ιστορίες για εσένα & είναι πάντοτε έτοιμες να τις ανακαλύψεις... Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να αφεθείς...

Myyst's Blog

λέξεις

A Court of Boooks

💗by Stella and Ioanna💗

Kone, Krusos, Kronos

A personal forum to express ideas, experiences, stories, etc.

GynaikaEimai

Γυναίκα.... Σύζυγος, εργαζόμενη, μητέρα, νοικοκυρά, ερωμένη... 1000 ρόλοι να χωρέσουν ασφυκτικά σ' ένα έρμο 24ωρο! Είμαστε η Σοφία, η Χρύσα και η Κική! Μαζί θα γελάσουμε, θα κλάψουμε, θα προβληματιστούμε, θα συζητήσουμε με & για όλα όσα απασχολούν τη σημερινή γυναίκα! Ελάτε στην παρέα μας!

matobookalo

Βιβλία Αστυνομικά, Θρίλερ, Φαντασίας

Los Innuendos

Qui Tacet Consentit

Το (παλιό) παλτό!

Φορεμένο, έμπειρο, συναρπαστικό!

worldtraveller70

ΑΚΑΝΘΟΧΟΙΡΟΣ ii

Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

No Sense Words - Λέξεις Φυγόκεντρες

Λέξεις... Οι δικές μου λέξεις έχουν χάσει την βαρύκεντρο δύναμή τους... πάλλονται, διασκορπίζονται, χωρίς ουσία χωρίς χρώμα, αλλάζουν με τον καιρό, με τη στιγμή παίρνουν μια ιδιαίτερη μορφή, χωρίς διάρκεια...Είναι λέξεις φυγόκεντρες...

Blueberry Mints

Discover the good things in life

SideliK_2

Άρθρα, δοκίμια, σκέψεις και παραληρήματα!

fstat

musings of an Automattician

σακιδιο

Just another WordPress.com weblog

Φεύγουμε;

Είμαι απαισιόδοξος λόγω ευφυΐας και αισιόδοξος λόγω θέλησης. Antonio Gramsci

Μαρίνα Μόσχα

Όλα όσα μας αφορούν γύρω από την ψυχολογία μας, τις σχέσεις, τα παιδιά μας...

Αρέσει σε %d bloggers: