Ο διάδρομος

corridor_of_life_by_ilseswart
Corridor of life by Ilse Swart

Περπατούσε σ’ ένα μακρύ άδειο διάδρομο που είχε δεξιά κι αριστερά πόρτες. Κάποιες ήταν ανοιχτές κι έριχναν φως στη πορεία της και κάποιες ήταν κλειστές. Φορούσε ένα μακρύ αέρινο φόρεμα και βάδιζε ξυπόλητη κατά μήκος του διαδρόμου με τα μαλλιά της λυτά, μακριά, όπως όταν ήταν μικρή. Από κάπου ερχόταν ένα απαλό αεράκι και της δρόσιζε το πρόσωπο. Δεν ήξερε πού βρισκόταν ούτε προς τα πού πήγαινε. Δεν ήξερε καν αν ήταν πρωί ή βράδυ, μια και το φως που έλουζε κατά διαστήματα το διάδρομο ήταν απροσδιόριστο. Το μόνο που ήξερε ήταν πως έπρεπε να συνεχίσει να βαδίζει.

Ξαφνικά άρχισε να βλέπει σκιές να μπαινοβγαίνουν στις ανοιχτές πόρτες. Κοντοστάθηκε, αλλά δεν ένιωσε φόβο. Άρχισε να προχωράει ξανά και μπήκε στην πρώτη ανοιχτή πόρτα στα δεξιά της. Εκεί είδε ένα μωρό και τέσσερις πολύχρωμες φιγούρες να το περιβάλλουν προστατευτικά και με αγάπη. Υπήρχε απόλυτη ησυχία και μια αίσθηση γαλήνης. Αφού τους περιεργάστηκε για λίγο, βγήκε ξανά έξω και συνέχισε μέχρι την επόμενη ανοιχτή πόρτα. Δεν μπήκε μέσα, απλώς κοίταξε απ’ έξω, σαν να μην ήθελε να ενοχλήσει ό,τι υπήρχε στο εσωτερικό. Από κει είδε τη θάλασσα, αλλά όχι όπως τη βλέπουμε συνήθως. Ήταν σαν δυο εικόνες να προβάλλονται η μία πάνω στην άλλη. Όχι στατικές, περισσότερο σαν παλιά ερασιτεχνικά φιλμάκια που μπερδεύτηκαν στη μηχανή προβολής. Στη μία η θάλασσα γαλήνια, καθαρή και λαμπερή και στην άλλη αγριεμένη, θολή και σκοτεινή. Και λίγο πιο κει μια γυναικεία φιγούρα ξαπλωμένη να απολαμβάνει το θέαμα. Και πάλι απόλυτη ησυχία, αλλά αυτή τη φορά υπήρχε μια μυρωδιά αλμύρας. Πήρε μια βαθειά ανάσα κι ένιωσε οικεία.

Συνέχισε την πορεία της κι έφτασε στην πρώτη κλειστή πόρτα. Γύρισε το πόμολο και διαπίστωσε ότι ήταν ξεκλείδωτη. Ανοίγοντας αντίκρισε φως, παλιά αρχοντικά, και φιγούρες από παρέες νεαρών που γελούσαν και χόρευαν. Χαμογέλασε κι εκείνη. Σαν κάτι να της θύμιζαν όλα αυτά, αλλά δεν ήταν σίγουρη. Ένιωσε όμως σαν να ήταν κι εκείνη ανάμεσά τους. Δεν ήθελε να φύγει από κει, αλλά αισθανόταν πως έπρεπε να προχωρήσει. Βρέθηκε μπροστά σε μια άλλη κλειστή πόρτα, αλλά την προσπέρασε και πήγε στην επόμενη. Κι αυτή κλειστή, αλλά όπως διαπίστωσε ξεκλείδωτη. Μπαίνοντας, μπόρεσε να δει τις φιγούρες ενός ζευγαριού που ήταν αγκαλιά, σαν να χόρευε. Ο χορός ήρεμος στην αρχή, γινόταν όλο και πιο αισθησιακός, ώσπου άρχισε να χάνει σε ένταση κι έγινε σχεδόν άτονος κι εκτός ρυθμού. Ο ένας άρχισε να απομακρύνεται από τον άλλο μέχρι που εξαφανίστηκαν κι οι δυο. Ένα δάκρυ κύλησε στο πρόσωπό της κι έκλεισε για λίγο τα μάτια. Τ’ άνοιξε και κοίταξε ερευνητικά το διάδρομο που συνεχιζόταν μπροστά της. Τι άλλο να έκρυβε άραγε;

Όσο προχωρούσε, τόσο πιο σκοτεινά γίνονταν όλα και τόσο περισσότερο δίσταζε να ανοίγει πόρτες. Είχε αρχίσει να νιώθει ότι βαραίνει. Προσπέρασε μερικές ακόμα κλειστές  και κάποια στιγμή άνοιξε μία απ’ όπου της φαινόταν ότι έβγαιναν αιθέριοι καπνοί. Βρέθηκε κυριολεκτικά μπροστά σ’ ένα ουράνιο θέαμα. Λευκά σύννεφα παντού κι ένα ζευγάρι που κρατιόταν από τα χέρια και στροβιλιζόταν στον αέρα. Στην αρχή το θέαμα τη γέμισε χαρά. Παρακολουθούσε την πορεία τους, έπειτα από λίγο όμως ζαλίστηκε. Δεν άντεχε να τους βλέπει άλλο. Την έπιασε πανικός ότι θα πέσουν και θα τσακιστούν. Έκλεισε την πόρτα απότομα.

Γύρισε προς τα πίσω, όμως δεν μπορούσε να δει απολύτως τίποτα. Απόλυτο σκοτάδι και ησυχία. Είχε την αίσθηση όμως πως κάποιος την παρακολουθούσε. Δεν αισθανόταν απειλή, αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει και τι ακριβώς ένιωθε. Μην έχοντας άλλη επιλογή, άρχισε να βαδίζει ξανά, διστακτικά αυτή τη φορά, κατά μήκος του σκοτεινού διαδρόμου. Στάθηκε μπροστά σε μια ακόμα πόρτα. Έβαλε το χέρι της στο πόμολο, πήρε μια βαθειά ανάσα κι αποφάσισε ν’ ανοίξει.

Άρχισαν ν’ ακούγονται παράξενοι ήχοι, όλο πιο δυνατοί κι ενοχλητικοί. Έκλεισε τα μάτια κι όταν τα ξανάνοιξε είδε παντού φως. Ήταν ξαπλωμένη μπρούμυτα και το βλέμμα της έπεσε στο ξυπνητήρι που χτυπούσε. Με μια κίνηση το έκλεισε. Ήταν ώρα να σηκωθεί για να αντιμετωπίσει άλλη μια μέρα.

Advertisements

36 σκέψεις σχετικά με το “Ο διάδρομος

Add yours

  1. Συγκλονιστικό…..!!!!
    Εικόνα, σύλληψη, περιγραφή. Ένας απέραντος διάδρομος, στην απόλυτη χαμένη ευθεία του. Η Γεωμετρική προοπτική του στο βάθος του τον κάνει να είναι γεμάτος μυστήριο και αγωνία. Τα κάδρα και οι εικόνες γέρνουν πότε δεξιά και πότε αριστερά προδίδοντας την σύγχυση εκείνης με την αέρινη μορφή που διανύει το μήκος του. Και οι πόρτες δεξιά και αριστερά. Κάθε μια της και μια εικόνα. Μια εικόνα βγαλμένη από κάπου. Μια εικόνα με συστηματική αλληλουχία που μπορεί να διαβάζει κανείς. Μια εικόνα που της δείχνει οικεία.
    Γιατί άραγε ; γιατί κάθε σκηνή που διαδραματίζεται μπροστά της μαρτυρά σκηνή της ζωής της ; μην είναι τάχατες αυτό ; μην τάχατες αυτή η περιπλάνηση είναι το άναρχο οδοιπορικό της ίδιας της ζωής της ; μήπως η κάθε της σκηνή είναι βουτηγμένη στα ανθρώπινα συναισθήματα που την σημάδεψαν ;
    Και η επιστροφή ; τι τάχατες μαρτυρά η επιστροφή ; Ποια μένει η τελευταία εικόνα ; η εικόνα του ζευγαριού στοβιλισμένου στο απέραντο φως της ομορφιάς. Αλλά ο φόβος ; μήπως η ανασφάλεια ; ο φόβος που πάντα εισβάλλει στη ζωή μας από παντού λες και θέλει να ταράξει την όποια μας όμορφη ισορροπία ; μήπως αυτός τάχα ο άγνωστος που παρακολουθεί σαν σκιά ;
    Και όλα επιστρέφουν στο σημείο που ξεκίνησαν. Για την διαπίστωση.
    Όνειρο…. ναι…. μα να κάπου εκεί πούρχεται η ρήση του Ένγκαρ Άλαν Πόε
    «Μήπως όλα αυτά που ζούμε, όλα αυτά που βιώνουμε, μην είναι ένα όνειρο ; σ’ όνειρο μέσα ;»

    Κατερίνα. Σαν γράφεις βγάζεις πάρα πολλά πράγματα και ανοίγεις εκφραστικούς δρόμους με πολύ μεγάλο περιεχόμενο. Στο λέω απλά, ουδέτερα, μετά από την συγκίνηση και τον θαυμασμό που μου άφησε ετούτο σου το αφήγημα.
    Την καλησπέρα μου.

    Αρέσει σε 2 άτομα

  2. Πολύ ωραίο feeling αφήνει, Κατερίνα μου. Μου άρεσε κυρίως το ότι αφήνεις ανοιχτές τις ερμηνείες, ώστε να δώσει ο καθένας μας δικές του αποχρώσεις σημασίας. Το σεργιάνισμα αυτού του διαδρόμου σίγουρα είναι απολαυστικό κι εξιταριστικό, μα σίγουρα κάποιες πόρτες λειτουργούν σαν γομολάστιχα και σβήνουν την έντασή τους – όπως λειτουργεί η ίδια η ζωή σε συνδυασμό με τις δικές μας επιλογές.

    Μπράβο για την έμπνευση και το ωραίο γράψιμο, Κατερίνα!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Δεν είναι όνειρο. Κάπως έτσι είναι η ζωή των περισσοτέρων μας. Γεμάτη αγωνία για την επομενη πόρτα που άλλοτε ανοίγει εύκολα άλλοτε με λιγη προσπάθεια και άλλοτε καθόλου, γεμάτη εικόνες και μυρωδιές, χαρές και λύπες και γεμάτη με πρόσωπα που κάποτε ήταν πρωταγωνιστές στο ένα δωμάτιο μα άφαντοι στο επόμενο.

    Πολύ όμορφο κείμενο.

    ΥΓ: Ευχαριστώ για τις ευχές 😉

    Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Σαν κείμενο είναι υπέροχο μας πήρες μαζί σου πόρτα πόρτα….. Μπράβο Κατερινάκι μου!!

    Για τον ονειροκρίτη τώρα …

    πόρτα, ονειροκρίτης

    Τα όνειρα με πόρτα έχουν διαφορετικές ερμηνείες ανάλογα με το πως θα δούμε την πόρτα και τι είδους θα είναι.

    Έτσι, όνειρο με ανοιχτή πόρτα σημαίνει ευχάριστες ειδήσεις, χαρά και οικογενειακή ευτυχία. Η κλειστή πόρτα, σημαίνει ότι θα έχουμε εμπόδια, αρρώστιες και δυσκολίες.

    Αν δείτε ότι μπαίνατε σε οποιαδήποτε πόρτα, κατά τον ονειροκρίτη σημαίνει πως άδικα θα προσπαθήσετε να ξεφύγετε από τους εχθρούς σας.

    Αν όμως είναι η πόρτα του σπιτιού της παιδικής σας ηλικίας, κατά τον ονειροκρίτη σημαίνει πως οι μέρες σας θα είναι γεμάτες από ευημερία και ευτυχία.

    Αν δείτε άλλους να μπαίνουν σε πόρτα, σημαίνει ότι θα αποτύχετε σε κάτι που ετοιμάζετε ενώ και οι οικονομικές υποθέσεις σας θα βαλτώσουν.

    Καλημέρα όλη μέρα χαχα!!!!!

    Αρέσει σε 2 άτομα

  5. Ξέρεις κανένα Κατερίνα μου που ξέρει που πηγαίνει, γιατί αν τον ξέρεις να μας τον γνωρίσεις! 😛
    Οκ! μπορούμε (και καλό είναι) να έχουμε ένα στόχο και από εκεί και πέρα η ζωή είναι απρόβλεπτη γι αυτό ας την αφήσουμε να ζωγραφίσει τον πίνακα! 😉
    Μου άρεσε πώς ζωγράφισες τον δικό σου πίνακα και στο χέρι σου είναι να μην αφήσεις καμιά πόρτα κλειδωμένη! 😉
    Πολλά δυναμικά και δημιουργικά ΑΦιλάκια σου στέλνω! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Ήρθε πάλι η μαγισσούλα μας με το σοφό της σχόλιο. ❤
      Όταν περνάμε περίοδο αμφισβήτησης, μας φαίνεται πως μόνο εμείς δεν ξέρουμε κι όλοι οι άλλοι ξέρουν. Παιχνίδια που παίζει το μυαλό…
      ΑΦιλάκια αγαπησιάρικα κι από μένα! 😉

      Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Μου άρεσε πολύ πάρα πολύ. Καλογραμμένο με έντονο συναισθηματισμό και περιγραφικές εικόνες. Λένε πως τα όνειρα είναι το υποσυνείδητο που ξυπνά όταν κοιμόμαστε. Και το περιέγραψες τόσο παραστατικά. Δεν ήθελα να τελειώσει.Τα είχε όλα:χαρά, λύπη, αγωνία, φόβο, χαμόγελα όπως είναι η ίδια η ζωή μας. Και το υποσυνείδητο ξέρει καλά να ζωντανεύει όλα αυτά.Εσύ λοιπόν ζωντάνεψες το υποσυνείδητο μας με δεξιοτεχνία.
    Μπράβο Κατερίνα μου
    Φιλί αφήνω από την εξοχή με το καρτοίντερνετ να με βοηθά να σας συναντώ

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Κατ’ αρχάς ζηλεύω λίγο με την εξοχή. Κι εγώ από Δευτέρα αρχίζω δουλειά – ζήλιες! :p
      Σ’ ευχαριστώ θερμά για τα καλά λόγια και για τη στήριξη! Να καλοπερνάς! ❤

      Μου αρέσει!

  7. Τι όμορφο Κατερίνα μου, γεμάτο εικόνες, συναισθήματα, με μια δική του αύρα. Πολύ ζωντανό, πολύ παραστατικό. Μπράβο σου!!! Λάτρεψα την έμπνευση σου.
    Ματς μουτς και καλό μεσημέρι ❤

    Αρέσει σε 1 άτομο

  8. Καλησπέρα Κατερίνα, διάβασα με πολύ ενδιαφέρον το κείμενό σου. Μου άρεσε ιδιαίτερα η σύλληψη του διαδρόμου ως συμβόλου πορείας της ζωής και οι πόρτες που άλλες είναι ανοιχτές άλλες κλειστές σαν τις ανοιχτές και ματαιωμένες ευκαιρίες της ζωής. Τη βρήκα εξαιρετική! Ιδιαίτερης έμπνευσης!
    Αυτό που κράτησα είναι ο απολογισμός σου για τα περασμένα και ο προβληματισμός σου για τα μελλοντικά. Έτσι το ένιωσα, ίσως να κάνω και λάθος.
    Ένα συμβολικό κείμενο που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και η αφήγηση ενός προφητικού ονείρου σου. Μου άρεσε και μου κράτησε το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος.
    Καλό απόγευμα Κατερίνα μου!
    Σε φιλώ

    Αρέσει σε 1 άτομο

  9. Αχ, Κατερίνα, δε θέλω να κάνω τον κριτικό. Σου λέω μόνο πως μ’ άρεσε, ένα πολύ ζωντανό όνειρο, σαν τη θάλασσα του ενός χώρου, ανάταση και εφιάλτης μαζί, ακριβώς όπως και η ζωή, άλλωστε, καλά το λέει ο Μαύρος Πιτ ότι δεν είναι όνειρο, οι προσδοκίες μας κι οι φόβοι μας μαζί είναι, κάθε που ξυπνάμε, σε κάθε μικρή και μεγάλη αρχή.
    (Κι αυτές οι πόρτες που έμειναν κλειστές, τι δίψα ν’ ανοίξουν,ε; )

    Να είσαι καλά.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  10. Καλημέρα Κατερίνα μου..Αυτά τα όνειρα, τα λέω σημαδιακά..Έχει σημασία πως ένιωθες σε αυτήν την διαδρομή..Το όνειρο διακόπηκε με σένα να είσαι στο σκοτεινό διάδρομο ενώ κοίταζες να ανοίξεις μια ακόμη πόρτα..Ένοιωθες φόβο;, ηρεμία; τι; ..Ένοιωθες οτι ήσουνα καλά που βρισκόσουν εκεί; Ο,τι ήταν το σωστό για σένα κτίριο; Μένει να συνεχισθεί τ’ όνειρο..και έτσι θα γίνει αλλά με αλλη μορφή..Κι η πορεία, λες, μονόδρομος στα μπρος.
    ‘Εσωτερικές πορείες, μας δείχνουν το που είμαστε, ποιοί είμαστε, που πάμε..Οι πόρτες είναι αυτά που κουβαλάμε μέσα μας και συ ανοίγοντάς τες ,έβλεπες σαν νάσουν απέξω και αναγνώριζες πράγματα δικά σου. Ένα με σένα ήταν αυτές και ο,τι ήτανε μέσα. .Μια ενδοσκόπηση. Μια περιήγηση στα μέχρι τώρα..Σκοτάδι μπροστά..Μένει να δεις…. Έτσι κάπως το βλέπω τ΄ονειρό αου..
    Δεν ξεχνιούνται τέτοια όνειρα..
    Είχα δει ένα παρόμοιο πολλά χρόνια πριν. Είχα προαπαοφασίσει αυτή την πορεία ζητώντας κάτι συγκεκριμένο, βρήκα και μπήκα στην αρχή στο λάθος κτίριο-είχε σκοτάδι εκεί απ’ όπου κι έφυγα μάνι-μάνι-και έπειτα βρέθηκα στο σωστό όπου ήμουν σε σκάλες π’ανέβαινα, και όσο ανέβαινα σε κάθε όροφο κι από μια πόρτα κλειστή δίπλα στον διάδρομο. Στένευε δηλαδή ο χώρος. Ήξερα που ήθελα να πάω, τι αναζητούσα..Έτσι, δεν άνοιγα τις μικρές εκείνες πόρτες.Υπήρχε φως σε όλη μου την ανάβαση, έβλεπα δηλαδή, κι όσο ανέβαινα τόσο περισσότερο και φώτιζε..Μοναχά μια πόρτα σα αποθήκης άνοιξα και μπήκα- ενώ ήξερα οτι δεν ήταν αυτή που ζητούσα κι ήταν γιατί είχα πολύ κουραστεί και δεν πίστευα πια οτι μπορούσα έγκαιρα να φτάσω εκεί που ήθελα..Υπήρχε προθεσμία. Κι ύστερα σαν βγήκα από κει κλείνοντάς την πισω μου, ανέβηκα ακόμη ένα όροφο κει βρήκα την μεγάλη την αίθουσα, εκείνη που γύρευα και ήξερα οτι ήταν αυτή. Αυτηνής την μεγάλη δίφυλλη πόρτα άνοιξα και εκείνο που γύρευα ήταν εκεί.. Άλλο όνειρο αυτό, παλιό να μην σε κουράζω περισσότερο,,,,μα το θυμάμαι ακόμη, δεν έχω καταλάβει την σημασία του….αλλά την είδα όπως προσπάθησα να την ερμηνεύσω στο δικό σου τ’ όνειρο..Φιλιά

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

The Storyteller

“Inside each of us is a natural-born storyteller, waiting to be released.” (Robin Moore)

GammaVita

περιπλανήσεις του μυαλού... με χαρτί και με μολύβι

makestorytelling.com

Αυτοτελείς Ιστορίες που μοιάζουν σαν να είναι βγαλμένες από Μυθιστόρημα. Εδώ θα βρεις όλα τα Πρόσωπα της Διπλανής Πόρτας. Πρωταγωνιστές που ίσως σου θυμίσουν κάτι... Αν είσαι παιδί, έφηβος ή ενήλικας τότε είσαι στις σωστές ιστορίες για εσένα & είναι πάντοτε έτοιμες να τις ανακαλύψεις... Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να αφεθείς... Επίσης, μπορείς να έρθεις μαζί μου στο ταξίδι με τις χρήσιμες πληροφορίες που έχω συλλέξει σχετικά με τη συγγραφή...

Myyst's Blog

λέξεις

A Court of Boooks

💗by Stella and Ioanna💗

Kone, Krusos, Kronos

A personal forum to express ideas, experiences, stories, etc.

GynaikaEimai

Γυναίκα.... Σύζυγος, εργαζόμενη, μητέρα, νοικοκυρά, ερωμένη... 1000 ρόλοι να χωρέσουν ασφυκτικά σ' ένα έρμο 24ωρο! Είμαστε η Σοφία, η Χρύσα και η Κική! Μαζί θα γελάσουμε, θα κλάψουμε, θα προβληματιστούμε, θα συζητήσουμε με & για όλα όσα απασχολούν τη σημερινή γυναίκα! Ελάτε στην παρέα μας!

Matobookalo

Ποτέ δεν είναι αργά να διαβάσεις ένα βιβλίο

Los Innuendos

Qui Tacet Consentit

Το (παλιό) παλτό!

Φορεμένο, έμπειρο, συναρπαστικό!

worldtraveller70

ΑΚΑΝΘΟΧΟΙΡΟΣ ii

Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

No Sense Words - Λέξεις Φυγόκεντρες

Λέξεις... Οι δικές μου λέξεις έχουν χάσει την βαρύκεντρο δύναμή τους... πάλλονται, διασκορπίζονται, χωρίς ουσία χωρίς χρώμα, αλλάζουν με τον καιρό, με τη στιγμή παίρνουν μια ιδιαίτερη μορφή, χωρίς διάρκεια...Είναι λέξεις φυγόκεντρες...

Blueberry Mints

Discover the good things in life

SideliK_2

Άρθρα, δοκίμια, σκέψεις και παραληρήματα!

fstat.net

Not a system call. Just a blog

σακιδιο

Just another WordPress.com weblog

Φεύγουμε;

Είμαι απαισιόδοξος λόγω ευφυΐας και αισιόδοξος λόγω θέλησης. Antonio Gramsci

Αρέσει σε %d bloggers: