Ειρήνη…

Art for Peace Contest 2012

Ξέρεις, δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα για να έχουμε ειρήνη. Δεν είναι ανάγκη να ακολουθούμε την ίδια ιδεολογία, δεν είναι ανάγκη να πιστεύουμε στον ίδιο Θεό ή να πιστεύουμε καν, δεν χρειάζεται να ανήκουμε στην ίδια φυλή. Δεν χρειάζεται να είμαστε το ίδιο, βρε παιδι μου, πώς να σου το πω; Αυτό άλλωστε θα ήταν εύκολο. Σχεδόν απάτη.

Το θέμα είναι πως αν θέλουμε ειρηνική συνύπαρξη, καμία διαφορά δεν θα έπρεπε να μας εμποδίζει. Θα έπρεπε να ανακαλύπτουμε τον τρόπο να λύνουμε τα προβλήματά μας από κοινού και να βρίσκουμε διεξόδους κοινώς αποδεκτές, κάνοντας αμοιβαίες υποχωρήσεις για το κοινό καλό. Όσος χρόνος ή κόπος κι αν χρειάζονται. Το αποτέλεσμα το αξίζει.

Αυτές ακριβώς τις αρχές και τις αξίες πρέπει να μεταδίδουμε στους γύρω και να γινόμαστε οι ίδιοι το πρότυπο. Το πώς μεγαλώνουμε τα παιδιά μας παίζει καθοριστικό ρόλο για το αύριο, αλλά στο σήμερα πρωταγωνιστές είμαστε εμείς. Τι κάνω ΕΓΩ για να βοηθήσω τα πράγματα να γίνουν καλύτερα; Πώς φέρομαι στους άλλους, στη φύση, σ’ εμένα τον ίδιο; Τα σέβομαι όλα αυτά; Τα αγαπώ; Συντηρώ την απάθεια ή βρίσκω ένα τρόπο να δράσω; Αν δω το άδικο, τι κάνω; Σιωπώ και προσπερνώ ή στηρίζω το σωστό όπως μπορώ; Γιατί νομίζω ότι μπορούμε, απλώς δεν μπαίνουμε στη διαδικασία να βρούμε τον τρόπο, ούτε καν έμμεσα.

Μερικές φορές θαρρώ πως περιμένουμε να είμαστε γεννημένοι αγωνιστές. Και λέμε, «δεν βαριέσαι, δεν το έχω μέσα μου». Μπούρδες! Να σου πω κάτι; Αγνωνιστής είναι κι αυτός που θα δώσει ένα πιάτο φαΐ ή μια κουβέρτα σε κάποιον που τα έχει ανάγκη, που θα ποτίσει το δεντράκι ή το ζωάκι του δρόμου, που θα περιμένει υπομονετικά να πετάξει το σκουπιδάκι όταν βρει καλαθάκι κι όχι χάμω, που θα καλημερίσει το γείτονα κι ας μην έχουν συστηθεί, που παρά τα χίλια προβλήματα θα γυρίσει στο σπίτι και θα χαμογελάσει στους δικούς του, που παρά την ανάγκη του δεν θα καταφύγει σε αθέμιτα μέσα, που λαμβάνει υπ’ όψιν αν οι πράξεις του βλάπτουν τρίτους, που επιλέγει να βλέπει την ουσία, που αναρωτιέται κι αναζητά, που δεν δέχεται την αδικία, που σηκώνει ανάστημα… Νομίζω αλυσιδωτά πάει αυτό κι εξελίσσεται ένα βήμα τη φορά. Αρκεί να γίνει μέλημά μας.

Γενικώς μην περιμένεις από σένα να βρεθείς μπροστά σε συλλαλλητήριο σε ΜΑΤ για να νιώσεις αγωνιστής. Και μια σκέψη ακόμα στο σημείο αυτό: ας μην γελιόμαστε, αυτός που δέρνει, καίει, σπάει, μια τρύπα στο νερό κάνει και διαιωνίζει το «διαίρει και βασίλευε». Θέλει ν’ αλλάξει τον κόσμο; Πώς; Με τη βία, το μίσος, την έλλειψη σεβασμού και ενσυναίσθησης; Με το να γίνεται χειρότερος από αυτά που απορρίπτει; Με το να γίνεται χειρότερος άνθρωπος; Καταστρέφοντας και μισώντας… Αμ δεν αλλάζει έτσι ο κόσμος. Και σήμερα δεν είμαστε απλώς θεατές, αλλά συμμετέχουμε στο θέατρο του παραλόγου.

Η αντίσταση σε όλην αυτή τη μαυρίλα και την κατάντια κάνει τον αληθινό αγωνιστή. Και η γνώση. Να μην ξεχνάμε την ιστορία. (Κατ’ αρχάς να επιδιώκουμε να μαθαίνουμε ιστορία!) Γιατί βλέπω ότι επαναλαμβάνουμε τις «μελανές της σελίδες», όπως συνηθίζουμε να τις αποκαλούμε. Ωστόσο, βάζω στοίχημα πως αν μπορούσαμε να ρωτήσουμε όλους τους ανθρώπους του πλανήτη -ανθρώπους που δεν ανήκουν στην ίδια φυλή, ιδεολογία ή θρησκεία, κοινωνική θέση- κανένας δεν θα έλεγε πως θέλει το κακό του άλλου. Άρα κάπου κάνουμε λάθος και πρέπει να το διορθώσουμε. Γιατί -για να παραφράσω το Σπύρο Μελά και το Μάρτιν Λούθερ Κινγκ- η ειρήνη κατακτάται, δεν χαρίζεται…

Ξέρεις, δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα για να έχουμε ειρήνη. Άρα δεν υπάρχει άλλοθι για το αντίθετο.

Υ.Γ. Ξεκίνησα να γράφω το κείμενο πριν από τις τραγικές εξελίξεις του Σαββάτου. Ένας μύλος μέσα μου. Θυμός και θλίψη, αλλά και πείσμα να μην σταματήσω να πιστεύω σ’ εμένα, δηλαδή στον άνθρωπο.

Advertisements

23 thoughts on “Ειρήνη…

Add yours

  1. Οι μεγαλύτεροι αγώνες δίνονται σε καιρό ειρήνης.
    Προσωπική μου διαπίστωση, είναι ότι η λήξη ενός πολέμου μοιάζει με «προσωρινή ανακωχή», κατά τη διάρκεια της οποίας η κοινωνία μοιάζει –με τη σειρά της– να βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση!
    Η ευτέλεια σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας. Η πονηριά και η ραδιουργία σε κάθε κοινωνική βαθμίδα.
    Αγάπη, αλληλεγγύη, αλτρουισμός, ενότητα… έννοιες και αξίες παραγκωνισμένες έως και ξεχασμένες.
    Μου θυμίζει ο κόσμος ένα τόπο βραχώδη κι άγονο που όσο πάει κι επεκτείνεται. Πού και πού ξεμυτίζει ένα λουλούδι, κι αυτό είναι όλο.
    (Η Βίβλος, σου λέει, είναι το πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο όλων των εποχών! Κρίμα… Η Παγκόσμια Ιστορία θα ‘πρεπε να ‘ναι μα, όλοι παπαγαλίσανε το μάθημα και ποτέ δεν το διδάχτηκαν πραγματικά).

    Καλημέρα, Κατερίνα!

    Αρέσει σε 4 άτομα

    1. Δυστυχώς δεν μπορώ να πω πως είσαι απαισιόδοξη, απλώς ρεαλίστρια… Αυτό που κάνουμε ένα βήμα μπρος και 2 πίσω, με ξεπερνάει. Μπορεί να ελπίζω σε ουτοπίες και να είμαι αφελής, αλλά πιστεύω ότι ο άνθρωπος από τη φύση του είναι καλός. Απλώς άμυαλος και χάνει εύκολα το δρόμο του. Αλλά από καιρό έχω καταλάβει επίσης πως αυτό που γίνεται στις ταινίες -ότι οι άνθρωποι παθαίνουν, μαθαίνουν και αλλάζουν- δεν ισχύει…

      Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Ευτυχώς, δε με βλέπετε, γιατί είμαι χάλια και ταλαιπωρημένη από κρύωμα και γαστρεντερίτιδα σε συνδυασμό, αλλά σε χειροκροτώ πίσω από την οθόνη μου!
    Συμφωνώ με τις σκέψεις σου, πλην να προσθέσω, πως υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για ειρηνικές διαμαρτυρίες, που μπορούν και πρέπει να γίνονται. Το ότι κι αυτές συχνά πυκνά «χαλάνε» από εντάσεις και βία που προκαλούν συγκεκριμένα άτομα, για συγκεκριμένους σκοπούς, είναι ένα τελείως διαφορετικό ζήτημα.
    Αγωνιστές και επαναστάτες πρέπει και μπορούμε όλοι να είμαστε. Ακολουθώντας μια πιο ενεργή νοοτροπία, (ξεκινώντας απλά όπως αναφέρεις έστω με το να βοηθούμε το διπλανό που έχει ανάγκη), κινούμενοι με ψυχραιμία, κριτική σκέψη και διάθεση.
    Στα αλήθεια, δε ξέρω πως σε εποχές εξέλιξης, καταφέραμε να ζούμε με το φόβο πως τα χειρότερα έρχονται.
    Και δε ξέρω αν φταίει που η πλειοψηφία του κόσμου δε γνωρίζει Ιστορία κι έτσι είναι καταδικασμένος να τη ξαναζήσει ή απλά οι «ισχυροί» αυτού του κόσμου, δε μπορούν να σβήσουν τη δίψα της δύναμης.
    Ας ευχηθούμε τα καλύτερα κι ας τα επιδιώξουμε κιόλας.
    Σε φιλώ και σου εύχομαι να έχεις μια όμορφη εβδομάδα Κατερίνα μου!

    Αρέσει σε 3 άτομα

    1. Περαστικά, βρε κορίτσι. Ενίσχυσε λίγο το ανοσοποιητικό, γιατί σε έχει πάρει από κάτω. Ψιτ! Μην τρέχεις να τα προλάβεις όλα!
      Ευχαριστώ για το χειροκρότημα, Πολλά φταίνε, Μαρίνα μου. Αλλά όπως γράφω, το θέμα είναι να βρούμε τι πάει στραβά και να το φτιάξουμε. Ειρήνη θα πει συνύπαρξη κι όχι βίαιη εξίσωση των πάντων.
      Ας μην το βάζουμε κάτω!

      Μου αρέσει!

      1. Τι να σου κάνει και το ανοσοποιητικό Κατερινάκι μου, όταν κάποια γαιδουράκια ενώ ξέρουν τι έχεις περάσει έρχονται για καφέ από γαστρεντερίτιδα και κρύωμα;
        Παίρνω βιταμίνες και μέχρι να γίνω καλά, θα μιλάω μόνο από pc και κινητά. Τα από κοντά θα τα κόψω μέχρι τότε χαχαχα
        Καλό ξημέρωμα ❤

        Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Καλησπέρα σου!
    Θα συμφωνήσω με όσα γράφεις. Σκέψεις μου οι δικές σου. Το πώς διδάσκουμε τα παιδιά μας κάνει τη διαφορά . Χρειάζεται όμως και αντίδραση σε όλα αυτά που οι ισχυροί »μαγειρεύουν» στις πλάτες μας πίσω απ’ αυτές για το συμφέρον τους και μόνο. Το θέμα ειναι πώς οι άνθρωποι θα κατανοήσουμε ότι οι γλώσσες και οι θρησκείες δημιουργήθηκαν ακριβώς γι αυτό που γράφεις: για να μην αντιληφθούμε ότι δεν έχουμε διαφορές ή ότι οι διαφορές που έχουμε είναι αμελητέες μπροστά στην κοινή συνύπαρξη την ειρηνική σε μια ζωή γεμάτη σεβασμό στον άνθρωπο.
    Πώς θα ξεφύγει ο άνθρωπος από τα περιχαρακωμένα όρια του χώρου του και θα δει τον παγκόσμιο χάρτη σαν δική του πατρίδα;
    Ας ήταν εύκολο να ξεκινούσαμε να αγαπάμε τον διπλανό μας και την δική μας χώρα και σιγά σιγά θα γινόταν και αυτό το μεγάλο και τρανό που γράφεις
    Αλλά δεν είμαι καθόλου αισιόδοξη.
    Σ’ευχαριστώ για το θέμα Κατερίνα. Αφορμή για προβληματισμό

    Αρέσει σε 4 άτομα

    1. Καλή σου μέρα, Άννα. Όπως έγραψα πριν από λίγο και στη Μαρίνα, ειρήνη θα πει συνύπαρξη κι όχι βίαιη ξίσωση των πάντων. Συμφωνώ ότι οι συνθήκες διαμορφώνουν συνειδήσεις κι αυτές τις συνθήκες είναι που πρέπει να αναλύουμε σε βάθος και να τους αντιστεκόμαστε. Λογικό είναι να μην είμαστε αισιόδοξοι με όσα συμβαίνουν δίπλα και παραδίπλα μας, αλλά δεν πρέπει να χαθεί η ελπίδα!
      Σ’ ευχαριστώ για την επικοινωνία με το όμορφο σχόλιο!

      Μου αρέσει!

  4. Κατερίνα καλησπέρα και καλή σου βδομάδα,
    παρακολούθησα με ενδιαφέρον τις σκέψεις σου για την Ειρήνη και τις συμμερίζομαι.
    Μην ξεχνάμε ότι χρόνια πριν, στην δεκαετία 1960, το Κίνημα Ειρήνης άκμαζε δυνατό. Μάλιστα και στην πατρίδα μας γνώρισε θυσίες και κατατρεγμούς. Ο Λαμπράκης είχε τον αγώνα για Ειρήνη πάθος.
    Επίσης στη δεκαετία 1980 το κίνημα ειρήνης φούντωσε ξανά στην πατρίδα μας τότε στο κυνήγι των εξοπλισμών.
    Σήμερα επίσης καθίσταται επιτακτικό.
    Να σημειώσω καλή μου φίλη ότι κάθε δικαίωμα παλεύεται και κατακτιέται στο πεδίο της κοινωνικής πάλης. Και κοινωνική πάλη δεν είναι τα μπάχαλα και όσα αυτά τα χαρακτηρίζουν. Κοινωνική πάλη, να, είναι σήμερα που σε ολάκερη την Ελλάδα συμβαίνει. Διαδηλώσεις, κινητοποιήσεις, αποκλεισμοί βάσεων, προξενείων. Με λίγα λόγια πρέπει να υπάρξει πίεση.
    Να κλείσω λέγοντας ότι ειλικρινά εκτιμώ το ενδιαφέρον σου για αυτό το θέμα κάτι που σε τιμά σαν άνθρωπο.
    Τις ευχές μου.

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Καλησπέρα και σ’ εσένα, Γιάννη. Χαίρομαι πολύ για το σχόλιό σου. Φοβάμαι ότι όσο θα επιτρέπουμε την εκάστοτε διάσπαση στο «εμείς κι εσείς» -σε επίπεδο λαών, κοινωνιών κ.λπ.- δεν θα προχωρήσουμε βήμα. Όπως είπε κι ο Μίσσιος, «πρέπει να καταφέρουν οι άνθρωποι να κατακτήσουν την πολιτισμική τους αναγνώριση μέσα στη διαφορετικότητά τους». Έχουμε δρόμο πολύ κι ανοδικό μπροστά μας…

      Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Κατερίνα, μπορεί να αναφέρεσαι σε πράγματα που είναι αυτονόητα, αλλά, ίσως ακριβώς γιατί σπανίζουν, ακούγονται τόσο ωραία. Μάλιστα, πιστεύω ότι εστιάζεις πολύ εύστοχα στην προσωπική ευθύνη, στην αποφυγή της βίας, στο νόημα του αγώνα και της αντίστασης, στη δυσκολία να εφαρμόσει – διαχρονικά- ο άνθρωπος αυτά τα αυτονόητα που θεωρητικά υποστηρίζει.

    Θα έχεις καταλάβει την άποψή μου, φαντάζομαι: Ο εσωτερικός αγώνας όχι μόνο συμβαδίζει με τον εξωτερικό, αλλά ίσως αποτελεί και βασική του προϋπόθεση. Και, καθώς δεν είναι ορατός ο εχθρός, δεν είναι κι εύκολη η αντιμετώπισή του. Θέλει αρετή και τόλμη. Κι ίσως κι άλλα.

    Καλό σου βράδυ

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Σ’ευχαριστω για τα λογια σου, Διονύση. ☺ Από το ύφος σου καταλαβαίνω πως είναι πολύ σημαντικό θέμα για σένα. Κανένας αγώνας δεν είναι εύκολος, γιατί συνήθως πρώτα αντιμετωπίζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, όπως το λες. Κι ο αόρατος εχθρός είναι ύπουλος.
      Και τώρα για κάποιο λόγο θέλω να ξαναδιαβάσω την Ασκητική. Σε σκέψεις με έβαλες τώρα, αγαπητέ! Καλό ξημέρωμα!

      Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Ξεκινάς από κοντά για να πας μακριά Κατερίνα μου και το κοντά είναι η ευθύνη που φέρει ο καθένας απέναντι πρώτα στον εαυτό του και στη συνέχεια σε όλη την ανθρωπότητα…
    Θα σου διηγηθώ μια μικρή ιστορία, μια και συμφωνώ με τους προλαλήσαντες! 😉
    Κάποτε έγινε μια τεράστια πυρκαγιά και μια αλεπού καθόταν και παρακολουθούσε ένα πουλάκι που σαν τρελό πηγαινοερχόνταν κουβαλώντας νερό στο ράμφος του και το έριχνε στη φωτιά.
    Η αλεπού, δεν άντεξε και του είπε, «είσαι στα καλά σου χαζοπούλι, έτσι θα σβήσει η πυρκαγιά;»
    Και το πουλάκι απάντησε: «Κάνω αυτό που μου ΑΝΑΛΟΓΕΊ»…
    Ας κάνει λοιπόν κανείς αυτό που του αναλογεί με ενσυναίσθηση απέναντι στο σύνολο! 😛

    ΑΦιλάκια πολλά πολλά και να έχουμε ένα χαλαρό βραδάκι! 🙂

    Αρέσει σε 5 άτομα

    1. Το έκανες πάλι το μαγικό σου, είχες δεν είχες! Μ’ ένα τόσο δα σχόλιο!
      Συμφωνώ, μαγισσούλα μου, να κάνουμε αυτό που μας αναλογεί – να μην το λέμε μόνο! 🙂
      Ένα πανέμορφο βράδυ και σ’ εσένα! ❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

  7. Πολύ όμορφο κείμενο και πολύ ουσιαστικά αυτά που γράφεις. Ρομαντικά αλλά και ουσιαστικά. Και πολύ εύστοχοι οι σχολιασμοί. Θα σταθώ στην παπαγαλία της Ιστορίας στα σχολεία που γίνεται σε τραγικό βαθμό σήμερα με τις ανάλογες μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στον παγκόσμιο βίο καθώς και στο πουλάκι που απλά κάνει αυτό που του αναλογεί. Η Ειρήνη είναι αποτέλεσμα Γνώσης και συλλογικής προσπάθειας. Λίγο νεράκι ο ένας , λίγο ο άλλος και όπως γράφεις, αλυσιδωτά, ένα βήμα τη φορά η φωτιά θα σβήσει…

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Σ’ ευχαριστώ, Πέτρο. Τα σχόλια κι ο διάλογος που γίνεται με χαροποιούν πολύ.
      Για την ειρήνη και για την προσπάθεια να προσθέσω πως χρειάζεται και αρκετή υπομονή και πείσμα. Αλλά, όπως ξανάπα, αξίζει τον κόπο.

      Αρέσει σε 1 άτομο

  8. ναι η ειρήνη είναι μια αλυσιδωτή αντίδραση πολύ πιο ισχυρή από την βία που γεννά βία και αυτό γιατί η ειρήνη έχει την δύναμη να σταματήσει την βία! Υπομονή … αχμμ βασικά γερό στομάχι θέλει και πρώτα από όλα να έχεις κάνει ειρήνη με τον εαυτό σου …κάπως έτσι
    Καλημέρα φωτεινή και χαμογελαστή εκεί 🙂

    Αρέσει σε 2 άτομα

  9. Κατερίνα καλησπέρα! Τι υπέροχο post πραγματικά!!
    Η αλήθεια είναι ότι στην σημερινή εποχή έχει χαθεί η ουσιαστική έννοια της Ειρήνης!!! Κι εγώ δεν καταλαβαίνω πως είναι δυνατόν να διεκδικείται η Ειρήνη με τη βία… κι όμως δυστυχώς (πολύ δυστυχώς) κάποιες φορές είναι απαραίτητο. Σύμφωνω απόλυτα με το γεγονός ότι ΠΡΕΠΕΙ να μαθαίνουμε ιστορία, κι αν στο σχολείο δεν την είχα σε ιδιαίτερη εκτίμηση, πειρσσότερο για τον τρόπο με τον οποίο την διδασκόμασταν, πλέον έχει ανέβει πολύ στα μάτια μου και θέλω να κάτσω να διαβάσω όσο το δυνατόν περισσότερα ιστορικά βιβλία.
    Πολύ ωραίο το ζήτημα που έθεσες! Σε γλυκοφιλώ!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Powered by WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Kone, Krusos, Kronos

A personal forum to express ideas, experiences, stories, etc.

GynaikaEimai

Γυναίκα.... Σύζυγος, εργαζόμενη, μητέρα, νοικοκυρά, ερωμένη... 1000 ρόλοι να χωρέσουν ασφυκτικά σ' ένα έρμο 24ωρο! Είμαστε η Σοφία, η Χρύσα και η Κική! Μαζί θα γελάσουμε, θα κλάψουμε, θα προβληματιστούμε, θα συζητήσουμε με & για όλα όσα απασχολούν τη σημερινή γυναίκα! Ελάτε στην παρέα μας!

matobookalo

Βιβλία Αστυνομικά, Θρίλερ, Φαντασίας

Los Innuendos

Qui Tacet Consentit

Το (παλιό) παλτό!

Φορεμένο, έμπειρο, συναρπαστικό!

worldtraveller70

ΑΚΑΝΘΟΧΟΙΡΟΣ ii

Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

No Sense Words - Λέξεις Φυγόκεντρες

Λέξεις... Οι δικές μου λέξεις έχουν χάσει την βαρύκεντρο δύναμή τους... πάλλονται, διασκορπίζονται, χωρίς ουσία χωρίς χρώμα, αλλάζουν με τον καιρό, με τη στιγμή παίρνουν μια ιδιαίτερη μορφή, χωρίς διάρκεια...Είναι λέξεις φυγόκεντρες...

Blueberry Mints

Discover the good things in life

SideliK_2

Άρθρα, δοκίμια, σκέψεις και παραληρήματα!

fstat

musings of an Automattician

σακιδιο

Just another WordPress.com weblog

Φεύγουμε;

Είμαι απαισιόδοξος λόγω ευφυΐας και αισιόδοξος λόγω θέλησης. Antonio Gramsci

Small Daily Stories

Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να ‘ρθει. Pablo Neruda

Μαρίνα Μόσχα

Όλα όσα μας αφορούν γύρω από την ψυχολογία μας, τις σχέσεις, τα παιδιά μας...

Our Sunny Worlds

We Can Make Your World Brighter

marystale

no one is too old for fairytales

Giannis

Εδώ γράφω κάποιες σκόρπιες σκέψεις. Κάποια άρθρα είναι στα Γερμανικά.

Αρέσει σε %d bloggers: