Με αφορμή το Χρόνη Μίσσιο…

Me aformi to Missio

Τις τελευταίες μέρες διαβάζω το «Χαμογέλα, ρε… Τι σου ζητάνε;» του Χρόνη Μίσσιου. Όχι, δεν θα σας μιλήσω για το βιβλίο. Δεν είμαι βιβλιοκριτικός και υπάρχουν πολύ καταλληλότεροι άνθρωποι στην μπλογκοπαρέα για να το κάνουν. Άλλωστε είμαι πολύ εγωίστρια με κάθε μορφή τέχνης και με ενδιαφέρει κυρίως αν «μιλάει» σ’ εμένα προσωπικά. Τα «αντικειμενικά κριτήρια» τα αφήνω στους ειδικούς.

Παρασύρθηκα όμως κι άλλα ήταν αυτά που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Ένα βιβλίο μόλις 223 σελίδων, γραμμένο σε λόγο απλό, καθημερινό, λαϊκό, αλλά και ο ίδιος ο βίος του συγγραφέα του με οδήγησαν σε άπειρες διαδρομές του νου, προς κάθε κατεύθυνση. Δεν νομίζω πως ένα κείμενο μπορεί να τις χωρέσει. Το κυριότερο όμως για μένα είναι η διαπίστωση της δύναμης που κρύβει άνθρωπος να μετατρέπει το κακό σε καλό, τον πόνο σε δημιουργία, το μίσος σε αγάπη, τους φράχτες σε εφαλτήρια. Τι μεγαλείο κρύβουμε μέσα μας!

Η επιτομή του επαναστάτη ήταν ο Μίσσιος. Επαναστάτης ακόμα και με την επανάσταση. Όχι με τρόπο αντιδραστικό, αλλά διερευνητικό. Αναζητητής κι εξερευνητής ήταν πάνω απ’ όλα. Αξιοποίησε στο έπακρο ό,τι του δόθηκε. Τη μισή του ζωή την πέρασε φυλακισμένος – εκεί έμαθε ανάγνωση και γραφή. Απογοητεύτηκε και προδόθηκε από αυτά που πρέσβευσε ευλαβικά μέχρι κάποιο σημείο. Δεν αποδέχτηκε όμως τη μοίρα σου, αμφισβήτησε τα πάντα, διψώντας για γνώση, δικαιοσύνη και αλήθεια. Βαθύτατα ειλικρινής, ευγενής -ακόμα κι όταν οι αλήθειες του πονάνε- κι ακριβοδίκαιος. Κατέληξε στο ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να συνυπάρχουμε αρμονικά μεταξύ μας, και με τη φύση. Για κάποιο λόγο, όσο διάβαζα, τόσο τον φανταζόμουν να είναι παρέα με Ινδιάνους…

Έχουμε κάνει τόσο περίπλοκη τη ζωή μας. Έχουμε κάνει τόσο μπερδεμένη τη σκέψη μας. Είναι όλα τόσο αντιφατικά γύρω μας. Προοδεύοντας ο άνθρωπος, θεωρητικά τουλάχιστον, προσπαθεί να βελτιώσει τη θέση του στον κόσμο, αλλά και τον ίδιο τον κόσμο. Κάπου χάσαμε το δρόμο μας όμως. Η αλήθεια κι η ουσία κρύβονται στα απλά και τα θεμελιώδη, όχι στα περίπλοκα.

Ο Μίσσιος είχε πει «δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε!» Κι όμως αυτό ακριβώς συμβαίνει, γιατί έχουμε αφεθεί. Αυτή η παραίτηση που μας κάνει να σκεφτόμαστε μόνο, αλλά όχι και να πράττουμε, να ξεχνάμε τι μπορούμε να καταφέρουμε κι έτσι να νιώθουμε ανήμποροι, να υποκύπτουμε σε ό,τι μας δίνουν κι έτσι ποτέ να μην παλεύουμε γι’ αυτό που ποθούμε, να θεωρούμε ότι έχουμε προοδεύσει κι έτσι να μην βλέπουμε πόσο απομακρυνόμαστε από την αληθινή πρόοδο… Βολευόμαστε. «Ξέρεις αλήθεια πόσοι τη βρίσκουνε, πόσοι γουστάρουν να παίρνουν εντολές και να βολεύονται, παρά να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους, που λένε;» αναφέρει κάπου ο Μίσσιος.

Θα ήθελα να τον είχα γνωρίσει. Να τον ακούω να μιλάει και να ρουφάω κάθε του λέξη. Να «κολλήσω» λίγη από την καθαρότητα της σκέψης του, από την αγνότητα της ψυχής του, από τη δύναμη του χαρακτήρα του. Έχουμε δρόμο μπροστά μας και δουλειά. Για να μην κοροϊδεύουμε ούτε τον εαυτό μας, αλλά ούτε και τους άλλους… Διαβάστε Μίσσιο. Τα λόγια του είναι πολύτιμος θησαυρός και συνάμα βάλσαμο για την ψυχή.

Advertisements

11 σκέψεις σχετικά με το “Με αφορμή το Χρόνη Μίσσιο…

Add yours

  1. Έχω διαβάσει το βιβλίο του και μου άρεσε. Πρώτ’ απ’ όλα, πολιτικά δεν μένει στον στείρο δογματισμό για την ακρίβεια τον απορρίπτει με αγανάκτηση και βάλλει ενάντια στις αγκυλώσεις των κομματικών «καθαρών». Το δίκιο του αποδεικνύεται μέχρι και σήμερα, αρκετά χρόνια μετά τον θάνατό του, με την στασιμότητα ή και την υποχώρηση του ΚΚΕ και την μετατροπή του Συνασπισμού σ’ ένα γυαλιστερό νεοφιλελεύθερο κόμμα. Τα υπόλοιπα είναι η απόρριψη του περίφημου «κώδικα ηθικής» της αριστεράς που στέρησε από τους αριστερούς την χαρά της ζωής. Δίκιο είχε ο άνθρωπος και για την συναίνεση που ευαγγελίζονταν μέσα στην κοινωνία. Ελαφρύ το χώμα…
    ΥΓ έτυχε να τον γνωρίσω προσωπικά…

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο, Γιώργο. Αν πω ότι δεν σε ζηλεύω που είχες την ευκαιρία να τον γνωρίσεις, θα είναι ψέμα. Συμφωνώ με όσα λες, από τα λίγα που γνωρίζω. Σαν φάροι είναι αυτοί οι άνθρωποι. Μοναχικοί, μα το φως τους καθοδηγεί και σώζει ζωές.

      Μου αρέσει!

  2. Καλησπέρα σε σας και στα μονοπάτια σας!

    Στα μονοπάτια που σήμερα σε οδήγησαν στη σκέψη και την καρδιά του Χρόνη Μίσσιου..Που η ουσία τους είναι τόσο συμβατή με τις μέρες του Πάσχα: συναντιούνται στην άνοιξη, συναντιούνται στο επ-αναστατικό, συναντιούνται στο Ζητούμενο, τον Άνθρωπο.

    Τον είχα διαβάσει στην εποχή του, τότε που πρωτοεκδόθηκε. Έκτοτε συνυπάρχει με άλλους στο εικονοστάσι των προσωπικών μου αγίων. Τα λες πολύ ωραία, για να προσθέσω κι εγώ κάτι. Οπότε, ας κάνω απλώς ένα κόπι πέιστ ενός αποσπάσματος από το βιβλίο που μου αρέσει πολύ:

    «Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται, άπαξ που λένε, σα μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον μ’ αυτή την την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξουμε ποτέ. Και μεις, τι την κάνουμε, ρε, αντί να τη ζήσουμε; Τι την κάνουμε; Τη σέρνουμε από δω κι από κει δολοφονώντας την… Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις. Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις; Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος, πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα;… Όλο κοιτάμε το ρολόϊ, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου απ’ την αρχή. Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που που τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε μ’ όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν “αξίες”, σαν “ηθική”, σαν “πολιτισμό”. Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών… Όλα, όλα, Σαλονικιέ, τ’ αφήνουμε για αύριο που δε θα έρθει ποτέ… Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για μας… Όμως τ’ αφήσαμε για αύριο…».

    (Ζητάω συγγνώμη για το χώρο;)

    Πολλά φιλιά

    ΥΓ. Προσυπογράφω, επίσης, την πρώτη σου παράγραφο. Πολλά χρόνια δίδασκα λογοτεχνία και δεν ντρέπομαι να λέω ότι οι καλύτερες παραδόσεις ήταν αυτές κατά τις οποίες ανταλλάσσαμε τις προσωπικές μας προσεγγίσεις.

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Πρώτον δεν χρειάζεται συγγνώμη. Χαίρομαι που «προκάλεσα» σκέψεις, σχόλια κι αναμνήσεις. Δεύτερον, το απόσπασμα που σου αρέσει τόσο, μπορείς να το ακούσεις από τον ίδιο στο βίντεο που βρίσκεται κάτω από το κείμενο. (τα μεγάλα πνεύματα 🙂 ). Τρίτον, η ανταλλαγή των προσεγγίσεων και των απόψεων εν γένει είναι αυτό που θεωρώ βήμα αληθινής προόδου της ανθρωπότητας.
      Ισως στην ηλικία μου να έπρεπε από καιρό να είχα διαβάσει τις εξομολγήσεις του, όμως ποτέ δεν είναι αργά. Διαβάζοντάς τον νιώθω πιο πλούσια και ταυτόχρονα πιο ταπεινή, αλλά και μια ευθύνη, όμορφη και βαριά…

      Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Καθαρή γραφή, αφτιασίδωτη, αιχμηρή από την αλήθεια της. Γι’ αυτό, μοναδική. Όπως ο ίδιος ο Μίσσιος. Επαναστάτης γνήσιος [«επαναστάτης ακόμα και με την επανάσταση», γράφεις και ταυτίζομαι], ξεγυμνώθηκε μ’ αφοβιά και στάθηκε απέναντι από συμβιβασμούς κι αποσπάσματα παντός είδους.
    Ανάστημα μεγάλο με χνάρι βαθύ που, όμως, σε μια εποχή που θα’ πρεπε να της είναι σύμβολο έμπνευσης και μπούσουλας, η κοινωνία μοιάζει να του ‘χει γυρίσει την πλάτη.

    Την καλημέρα μου και τις ευχαριστίες μου για το διεισδυτικό κείμενό σου!

    Αρέσει σε 2 άτομα

  4. Έχω διαβάσει αποσπάσματα και αποφθέγματα του. Είχε πει κάποια πολύ σωστά πράγματα. Μακάρι να μπορούσαμε να ήμασταν όλοι επαναστάτες, ακόμα και με την επανάσταση. Ο κόσμος θα ήταν σίγουρα πιο προσγειωμένος και συνειδητοποιημένος!
    Δε ξέρω αν μπορούμε. Τουλάχιστον σαν σύνολο. Καθένας όμως μπορεί να βάλει το λιθαράκι του.
    Καλό βράδυ Κατερινάκι γλυκό. Καλή Ανάσταση, με υγεία πάνω απ’ όλα 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Α! ο κυρ Χρόνης, τα τελευταία του χρόνια ήμασταν γείτονες.
    Ήταν μια παρέα αληθινών αντιστασιακών που έκτισαν σπιτάκια και ζούσαν ειρηνικά με τις οικογένειες τους, μια ανάσα απ’ το δικό μου σπίτι! 😛
    Με τη γυναίκα του Ρινιώ κάναμε και παρέα ειδικά αφού έφυγε ο Χρόνης, δεν θα προσθέσω τίποτα γιατί τα βιβλία του, τα «λένε» καλύτερα… μόνο να χαμογελάμε! 🙂

    ΑΦιλάκια πολύ συγκινημένα Κατερίνα μου! 🙂

    Μου αρέσει!

    1. Πόσο χαίρομαι να διαβάζω ότι τόσοι διαδικτυακοί φίλοι (λες και πρέπει οπωσδήποτε να τους χαρακτηρίσω άραγε;) είχαν τη τύχη να τον γνωρίσουν! Από τα δώρα της ζωής τέτοιες γνωριμίες!
      Μια ζεστή αγκαλιά από ένα.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

The Storyteller

“Inside each of us is a natural-born storyteller, waiting to be released.” (Robin Moore)

GammaVita

περιπλανήσεις του μυαλού... με χαρτί και με μολύβι

makestorytelling.com

Αυτοτελείς Ιστορίες που μοιάζουν σαν να είναι βγαλμένες από Μυθιστόρημα. Εδώ θα βρεις όλα τα Πρόσωπα της Διπλανής Πόρτας. Πρωταγωνιστές που ίσως σου θυμίσουν κάτι... Αν είσαι παιδί, έφηβος ή ενήλικας τότε είσαι στις σωστές ιστορίες για εσένα & είναι πάντοτε έτοιμες να τις ανακαλύψεις... Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να αφεθείς... Επίσης, μπορείς να έρθεις μαζί μου στο ταξίδι με τις χρήσιμες πληροφορίες που έχω συλλέξει σχετικά με τη συγγραφή...

Myyst's Blog

λέξεις

A Court of Boooks

💗by Stella and Ioanna💗

Kone, Krusos, Kronos

A personal forum to express ideas, experiences, stories, etc.

GynaikaEimai

Γυναίκα.... Σύζυγος, εργαζόμενη, μητέρα, νοικοκυρά, ερωμένη... 1000 ρόλοι να χωρέσουν ασφυκτικά σ' ένα έρμο 24ωρο! Είμαστε η Σοφία, η Χρύσα και η Κική! Μαζί θα γελάσουμε, θα κλάψουμε, θα προβληματιστούμε, θα συζητήσουμε με & για όλα όσα απασχολούν τη σημερινή γυναίκα! Ελάτε στην παρέα μας!

Matobookalo

Ποτέ δεν είναι αργά να διαβάσεις ένα βιβλίο

Los Innuendos

Qui Tacet Consentit

Το (παλιό) παλτό!

Φορεμένο, έμπειρο, συναρπαστικό!

worldtraveller70

ΑΚΑΝΘΟΧΟΙΡΟΣ ii

Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

No Sense Words - Λέξεις Φυγόκεντρες

Λέξεις... Οι δικές μου λέξεις έχουν χάσει την βαρύκεντρο δύναμή τους... πάλλονται, διασκορπίζονται, χωρίς ουσία χωρίς χρώμα, αλλάζουν με τον καιρό, με τη στιγμή παίρνουν μια ιδιαίτερη μορφή, χωρίς διάρκεια...Είναι λέξεις φυγόκεντρες...

Blueberry Mints

Discover the good things in life

SideliK_2

Άρθρα, δοκίμια, σκέψεις και παραληρήματα!

fstat.net

Not a system call. Just a blog

σακιδιο

Just another WordPress.com weblog

Φεύγουμε;

Είμαι απαισιόδοξος λόγω ευφυΐας και αισιόδοξος λόγω θέλησης. Antonio Gramsci

Αρέσει σε %d bloggers: