est. 1973

est.1973a

Τους αντίκρισα για πρώτη φορά σαν σήμερα πριν από 44 χρόνια. Κυριακή μεσημέρι ήταν. Ένας άνδρας και μια γυναίκα έγιναν τρισευτυχισμένοι που απέκτησαν παιδί κι ένα μωρό τραγουδούσε («λα λα λα» έκανα, λέει) που ήρθε στον κόσμο. Και κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μας.

Γέλια, κλάματα, αρρώστιες, διαβάσματα, ξενύχτια, αγωνίες, τσακωμοί, αγκαλιές και δώρα – πολλά δώρα. Δεν εννοώ υλικά. Τα είχα αυτά, μοναχοπαίδι γαρ που μεγάλωσε στις εποχές των παχιών αγελάδων – χωρίς να είναι δεδομένα όμως. Μιλάω για πολύτιμα δώρα χωρίς ημερομηνία λήξεως, που θα κουβαλάω πάντα μέσα μου. «Βασανάκια», φωνούλες εσωτερικές σαν κομμάτι της συνείδησης.

Διαφορετικοί χαρακτήρες ήταν και λες και μου έδωσαν ο καθένας τα δικά του ξεχωριστά μαθήματα για να τα αφομοιώσω και να φέρουν μέσα μου μια ισορροπία. Άνθρωποι απλοί με αγνές αξίες. Ο πατέρας μου αξιοθαύμαστος. Μεγάλωσε χωρίς πατέρα, από παιδί στη βιοπάλη, πανέξυπνος, ιδεολόγος, δίκαιος, αυστηρός, εκρηκτικός, θαρραλέος, δυνατός, διέθετε σοφία, βοηθούσε τους άλλους, πάλευε για το κοινό καλό, ευαίσθητος και το έκρυβε. Η μητέρα μου αξιέπαινη. Από φτωχική οικογένεια, με φόντα για σπουδές, αλλά οι συνθήκες δεν της το επέτρεψαν, εργατική, φιλομαθής, πεισματάρα, χειραφετημένη για την εποχή, τελειομανής, εξαιρετική μαγείρισσα (πρέπει να το πω αυτό), έβαζε πάντα την οικογένειά μας πάνω από όλα, ευαίσθητη και το έδειχνε.

Ο μπαμπάκας μου με βλέπει πια από ψηλά εδώ και 15 χρόνια. Με τη μαμά μου μιλάμε 100 φορές τη μέρα στο τηλέφωνο – μας χωρίζει η θάλασσα, βλέπεις. Κοντά-μακριά, όλα σχετικά είναι. Είπαμε, τα δώρα είναι αορίστου χρόνου κι οι αναμνήσεις -άλλες χάνονται, άλλες ξυπνούν- αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση. Κυρίως γλυκιά όμως, νοσταλγική και όμορφη.

Υποσχέθηκα ότι δεν θα κλάψω γράφοντας αυτό το κειμενάκι, αλλά οι αναμνήσεις, τα συναισθήματα, τα βιώματα γίνονται χείμαρρος που ξεχειλίζει. Ίσως και να ‘ναι δάκρυα, επειδή δεν μπορώ να ξαναγίνω μικρούλα, στο παιδικό μου δωμάτιο, ξέροντας ότι ο μπαμπάς κι η μαμά είναι εκεί, μαζί μου. Ίσως αν κλείσω για λίγο τα μάτια… Σαν να μυρίζω την Tosca της μητέρας μου και το χαρμάνι από το τσιμπούκι του πατέρα μου.

est. 1973b

5 σκέψεις σχετικά με το “est. 1973

Add yours

  1. Εσύ μπορεί να μην έκλαψες όταν έγραψες αυτό το τόσο τρυφερό κείμενο, αλλά δεν μπορώ να πω το ίδιο για μένα…
    Χρόνια πολλά πολλά γλυκιά μου φακιδούλα!
    Εύχομαι τα χρόνια που θα ακολουθήσουν μόνο αγάπη, χαρές και χαμόγελα να σου φέρουν!
    ΑΦιλάκια πολλά πολλά και με πολύ αγάπη! ❤ ❤ ❤

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Κατερίνα,
    ευχαριστούμε που άνοιξες την αγκαλιά σου έτσι λεύτερα, ζεστά και ανθρώπινα και σε μας.
    Είναι τιμή για μας αυτό.
    Μοιραστήκαμε μαζί σου την πορεία δύο ανθρώπων, αγωνιστών της ζωής. Των γονιών σου.
    Λυπάμαι πολύ που ο Μπαμπάς έχει φύγει. Και καταλαβαίνω το δέσιμο με την μητέρα σου.
    Κρατάς αυτήν την όμορφη κληρονομιά, έναν θησαυρό αξιών, αναμνήσεων και προσφοράς.
    Σε συνοδεύει πάντα στις στιγμές σου, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό.
    Να είσαι πάντα καλά, γεμάτη χαμόγελο και να μεταλαμπαδεύεις την αγάπη τους.

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Καλό μήνα, Γιάννη! Ένιωθα σαν να τους το χρωστούσα να πω δυο λόγια «δημόσια». Είναι οι ρίζες μου, η πρώτη ύλη μου κι οι πρώτες μου αγάπες! 🙂

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Eat Dessert First Greece

Πολιτισμικά, ταξιδιωτικά, κοινωνικά, ιστορικά, γαστρονομικά και γλυκά θέματα σε μία αλλιώτικη ιστοσελίδα!

The Storyteller

“Inside each of us is a natural-born storyteller, waiting to be released.” (Robin Moore)

GammaVita

περιπλανήσεις του μυαλού... με χαρτί και με μολύβι

makestorytelling.com

Αν η τρέλα μπορούσε να σταθεροποιηθεί σε ένα δικό της όριο τότε αυτόματα θα έχανε τη μαγεία της. Κάπως έτσι δεν ξεκινάνε τα ταξίδια; Μέσα σε δόσεις τρέλας που σκιαγραφείται η μαγεία σε κάθε διαδρομή. Σε εκείνο το σακίδιο που κουβαλάμε στην πλάτη θα ήταν προτιμότερο αν το γεμίζαμε αναμνήσεις, όμορφες ιστορίες που κάτι έχουν να μας διδάξουν, όμορφες συγγραφικές εικόνες που θα μας δείχνουν στο τέλος το δικό μας μονοπάτι. Εκείνο που προτιμώ να μοιραστώ μαζί σας μέσα από τα δικά μου μάτια και που με τον τρόπο του θα έχει πάντοτε κάτι να μας πει...

Myyst's Blog

λέξεις

A Court of Boooks

💗by Stella and Ioanna💗

Kone, Krusos, Kronos

A personal forum to express ideas, experiences, stories, etc.

GynaikaEimai

made for writing lovers!

Los Innuendos

Qui Tacet Consentit

Το (παλιό) παλτό!

Φορεμένο, έμπειρο, συναρπαστικό!

worldtraveller70

ΑΚΑΝΘΟΧΟΙΡΟΣ ii

Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

No Sense Words - Λέξεις Φυγόκεντρες

Λέξεις... Οι δικές μου λέξεις έχουν χάσει την βαρύκεντρο δύναμή τους... πάλλονται, διασκορπίζονται, χωρίς ουσία χωρίς χρώμα, αλλάζουν με τον καιρό, με τη στιγμή παίρνουν μια ιδιαίτερη μορφή, χωρίς διάρκεια...Είναι λέξεις φυγόκεντρες...

Blueberry Mints

Discover the good things in life

SideliK_2

Άρθρα, δοκίμια, σκέψεις και παραληρήματα!

fstat.net

Not a system call. Just a blog

σακιδιο

Just another WordPress.com weblog

Φεύγουμε;

Είμαι απαισιόδοξος λόγω ευφυΐας και αισιόδοξος λόγω θέλησης. Antonio Gramsci

Αρέσει σε %d bloggers: