Δημοσιεύθηκε στην Προσωπικά

Περιβάλλον φυσικό, όχι αφύσικο

Sunflowers

Σήμερα το πρωί ξύπνησα πάλι με τιτιβίσματα πουλιών Τι υπέροχο που είναι, σαν να είσαι στην εξοχή. Και τα βράδια που πέφτει ησυχία ακούω τον γκιώνη και στο μυαλό μου έρχονται αναμνήσεις παιδικές, από το χωριό όπου έμενε η θεία μου και τα καλοκαίρια μας έβαζε να κοιμόμαστε έξω στην αυλή σε ράντζα. Κοιτούσαμε τ’ αστέρια μέχρι να μας πάρει ο ύπνος με το νανούρισμα στης σκλόπας, όπως τη λένε εκεί.

Και πώς γαληνεύει η ψυχή μου, όταν είμαι στη θάλασσα. Ακούω τον παφλασμό, μυρίζω το άρωμά της κι αφήνω τον άνεμο να μου χαϊδεύει το πρόσωπο. Καμιά φορά νιώθω το άγγιγμά της, όταν ο αέρας παρασύρει τις αλμυρές της σταγόνες και με δροσίζει. Άπειρες αναμνήσεις κι απ’ αυτό, από το πατρικό μου που είναι πάνω στο κύμα.

Τόσο το πατρικό μου όσο και το σπίτι που μένω τώρα βρίσκονται σε μεγαλούπολη, μα είχα και έχω το μεγάλο προνόμιο να βλέπω απ’ τα παράθυρά μου ουρανό, εκεί τη θάλασσα κι εδώ δέντρα και βουνά. Όλα είναι θέμα συνήθειας, μέσα στο μυαλό μας, θα πει κάποιος. Και μέχρι ένα βαθμό έτσι είναι. Όμως τα περισσότερα δημιουργήματα του ανθρώπου τον σπρώχνουν μακριά από το φυσικό του περιβάλλον. Τα σχήματα, τα χρώματα, οι ήχοι, οι μυρωδιές, όλα τεχνητά γύρω μας κι αλλοιωμένα.

Ίσως γι’ αυτό μου αρέσει τόσο πολύ το άρωμα της γης μετά τη βροχή ή να κοιτάζω έξω απ’ το παράθυρο στο αυτοκίνητο ή στο τρένο (αντί σε μια οθόνη) ή ν’ ανοίγω μια χαραμάδα την μπαλκονόπορτα το χειμώνα και ν’ ακούω το μανιασμένο αέρα. Νιώθω ξανά ότι είμαι κομμάτι της φύσης κι όχι ένα παράσιτο πάνω στη Γη.

Τι όμορφα που ήταν, όταν ήμουν παιδί. Έπαιζα μέσα στα ηλιοτρόπια και την πρωινή χαρά που είχε φυτέψει στο μποστάνι μας ο πατέρας μου, χάζευα τα κάθε λογής ζουζούνια, έπαιζα με τα βατραχάκια που έρχονταν να πιουν νερό από τ’ αυλάκια κι ερχόμουν αντιμέτωπη με τα μεγάλα ποντίκια του αγρού, που χώνονταν όπου έβρισκαν για να βρουν φαγητό…

Αλλάζουν οι εποχές, αλλάζουμε κι εμείς, αλλάζουν και τα παιδιά μας. Έχουν άλλες προσλαμβάνουσες, άλλες προτιμήσεις, άλλες αντιδράσεις και φυσικά δεν ευθύνονται αυτά γι’ αυτό. Καλό όμως είναι να ξέρουν, να μάθουν για το περιβάλλον, όπου ανήκουν – το φυσικό όχι το αφύσικο… Και δεν εννοώ μέσω ντοκιμαντέρ. Ώστε όταν ακούν τα πουλιά ή τον γκιώνη, να έρχονται στο νου τους δικές τους εικόνες, εμπειρίες και θύμησες. Εξάλλου, αυτά είναι τα μόνα υπάρχοντά μας…

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Περιβάλλον φυσικό, όχι αφύσικο

  1. Και σε πολυκατοικία στο κέντρο της πόλης να μένει κανείς, οφείλει στον εαυτό του να κάνει συχνές μικρές κοντινές αποδράσεις στη φύση και να μη περιμένει κάποιες διακοπές για ν΄ αλλάξει παραστάσεις, ξέρω πως δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά ας το δούμε σαν κάτι ζωτικής ανάγκης για την ψυχική μας υγεία!!! 😉

    ΑΦιλάκια χαμογελαστά και ας κάνει ζέστη! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s