Η γιαγιά…

Giagia

Η γιαγιά μου, αυτή που με μεγάλωσε και το όνομα της οποίας φέρω, γεννήθηκε το 1907. Τη χάσαμε ανήμερα Πάσχα το 1992 στα 85 της, όταν εγώ ήμουν πρωτοετής φοιτήτρια. Ήταν γλυκιά, μικροκαμωμένη, με μακριά ασημένια μαλλιά, που τα έπλεκε κοτσίδες και τα έδενε σε κότσο πάνω στο κεφάλι, φορούσε πάντα τσεμπέρι και μια μακριά μαύρη ποδιά.

Τη θυμάμαι πάντα να κάνει κάτι. Ποτέ δεν έμενε άπραγη. Έκανε δουλειές ή έπλεκε με βελονάκι συνέχεια. Όταν δεν είχε κάτι να κάνει, έπλεκε τα δάχτυλά της και τα γυρόφερνε και μου έλεγε ιστορίες από τα παλιά. Θυμάμαι ότι μου έλεγε και μια ιστορία-τραγούδι, για μια Ελένη που έκλαιγε από τον καημό του αγαπημένου της. Μου άρεσε πολύ να την ακούω να το τραγουδάει και της το ζητούσα συνέχεια, αλλά δυστυχώς το έχω πια ξεχάσει…

Τι μ’ έπιασε και τη θυμήθηκα τώρα, θα ρωτήσετε. Καθόμουν εδώ χθες βράδυ και κοιτούσα το λάπτοπ και για μια στιγμή αναρωτήθηκα τι θα έλεγε η γιαγιά, αν το έβλεπε. Πώς θα της φαινόταν που είμαστε διαρκώς κολλημένοι μπροστά σε μια οθόνη κι αν θα καταλάβαινε τι μπορείς να κάνεις με δαύτο…

Η γιαγιά γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα μικρό ορεινό χωριό της Κρήτης – εκεί που γεννήθηκε κι η μητέρα μου. Τόσο μικρό να καταλάβετε, που ο μπαμπάς μου την κορόιδευε και της έλεγε πως στην κατοχή τυχαία πέρασε από κει ένας Γερμανός, γιατί χάθηκε στα βουνά. Αγρότισσα η γιαγιά, βοσκός ο παππούς και τα 5 τους παιδιά, τρεις κόρες και δυο γιοί. Αξίζει να αναφέρω εδώ πως η γιαγιά ήταν κόρη του δασκάλου του χωριού, αγράμματη η ίδια…

Ζούσαν σ’ ένα πετρόχτιστο χαμηλό σπίτι με πάτωμα από βουτσές (θα σας εξηγήσει ο γούγλης) κι η ζωή τους είχε πολύ μόχθο και δυσκολίες. Αλλά γλεντούσαν κιόλας. Η Δασκαλοκατερίνα, που λέτε, ήταν πρώτη στο χορό κι ο παππούς Αριστείδης έπαιζε νταούλι και τραγουδούσε πολύ ωραία. Δεν έχαναν γάμο ή πανηγύρι – δεν τους είχα δει ποτέ έτσι δυστυχώς…

Θυμάμαι τη γιαγιά να μου λέει πως όταν ήθελε να πλύνει ρούχα, τα φόρτωνε στο γάιδαρο, έπαιρνε και τον κόπανο και κατέβαινε πεζή από το βουνό ως τον ποταμό πλάι στη θάλασσα – μισή μέρα δρόμο. Έπλενε, ξαναφόρτωνε το γάιδαρο και ξανά πίσω. Στο σπίτι μαγείρευαν στη φωτιά κι έτρωγαν όλοι από ένα πιάτο – συνήθως με τα χέρια, αν και ο παππούς πελεκούσε κουτάλια και πηρούνια από ξύλο. Το σπίτι το φώτιζαν με λύχνους και κοιμόντουσαν όλοι μαζί στρωματσάδα στο ίδιο δωμάτιο.

Αυτή η γιαγιά κι αυτός ο παππούς, όταν γεννήθηκα εγώ, πηγαινοέρχονταν με το ΚΤΕΛ, έβλεπαν τηλεόραση, μαγείρευαν στην ηλεκτρική κουζίνα, άναβαν θερμοσίφωνο, έμπαιναν σε ασανσέρ που τους ανέβαζε ως τον τρίτο – μόνο σε αεροπλάνο δεν μπήκαν ποτέ.

Είμαι σίγουρη πως η γιαγιά δεν πρόφτασε ποτέ να νιώσει ανία και πως ακόμα κι αν ήταν αγράμματη, ο πλούτος της εμπειρικής της γνώσης ήταν ανυπολόγιστης αξίας. Και δεν νομίζω πως θα της έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση τα έξυπνα κινητά, τα τάμπλετ και τα σελφοκόνταρα. Μάλλον θα τα έβρισκε περιττά κι αδιάφορα…

Η τεχνολογική – πολιτισμική αλλαγή που βίωσαν αυτές οι γενιές είναι κάτι που δεν μπορώ να διανοηθώ. Κι όμως προσαρμόστηκαν και τα κατάφεραν. Άραγε, εμείς θα μπορούσαμε να επιβιώσουμε στις δικές τους συνθήκες;

Υ.Γ. Προχτές κοιταζόμουν στον καθρέφτη και μου φάνηκε για μια στιγμή πως την είδα…

Advertisements

6 σκέψεις σχετικά με το “Η γιαγιά…

Add yours

  1. Εκείνοι οι άνθρωποι είχαν μια καταπληκτική προσαρμοστικότητα. Φαντάζομαι ότι θα τα κατάφερναν και σ’ έναν διαστημικό σταθμό. Ωστόσο πέρασαν απίστευτες δυσκολίες στη ζωή τους. Η ενυπάρχουσα φτώχεια και ύστερα ο πόλεμος, η εσωτερική προσφυγιά και πάντα αυτοί εκεί νικητές στα πεδία των προσωπικών τους μαχών. Είναι να μην τους θαυμάζεις?

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Ήταν καρτερικοί κι επειδή είχαν μάθει να παλεύουν για το παραμικρό από παιδιά, ναι, πιθανότατα θα τα κατάφερναν και σ’ ένα διαστημικό σταθμό. Και πόση αγάπη, παρά τη σκληρότητα που γνώρισαν!

      Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Κατερίνα, γλυκές μνήμες μας έφερες με τη Γιαγιά σου.
    Θεωρώ το πρόσωπο αυτό στην Ελληνική οικογένεια και στη ζωή μας έχει τεράστια ιστορία και κουβαλάει μια ανεκτίμητη προσφορά.
    Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια, η μετατροπή της Ελληνικής οικογένειας σε πυρηνική, την έχει εξωθήσει από ρόλο σημαντικό σε ρόλο βάρους.
    Χαίρομαι Κατερίνα που ανέσυρες τις μνήμες της Γιαγιάς στο προσκήνιο της ζωής σου και το έβαλες να κάτσει κοντά μας.
    Καλή Πρωτομαγιά κορίτσι μου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

The Storyteller

“Inside each of us is a natural-born storyteller, waiting to be released.” (Robin Moore)

GammaVita

περιπλανήσεις του μυαλού... με χαρτί και με μολύβι

makestorytelling.com

Αυτοτελείς Ιστορίες που μοιάζουν σαν να είναι βγαλμένες από Μυθιστόρημα. Εδώ θα βρεις όλα τα Πρόσωπα της Διπλανής Πόρτας. Πρωταγωνιστές που ίσως σου θυμίσουν κάτι... Αν είσαι παιδί, έφηβος ή ενήλικας τότε είσαι στις σωστές ιστορίες για εσένα & είναι πάντοτε έτοιμες να τις ανακαλύψεις... Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να αφεθείς... Επίσης, μπορείς να έρθεις μαζί μου στο ταξίδι με τις χρήσιμες πληροφορίες που έχω συλλέξει σχετικά με τη συγγραφή...

Myyst's Blog

λέξεις

A Court of Boooks

💗by Stella and Ioanna💗

Kone, Krusos, Kronos

A personal forum to express ideas, experiences, stories, etc.

GynaikaEimai

Γυναίκα.... Σύζυγος, εργαζόμενη, μητέρα, νοικοκυρά, ερωμένη... 1000 ρόλοι να χωρέσουν ασφυκτικά σ' ένα έρμο 24ωρο! Είμαστε η Σοφία, η Χρύσα και η Κική! Μαζί θα γελάσουμε, θα κλάψουμε, θα προβληματιστούμε, θα συζητήσουμε με & για όλα όσα απασχολούν τη σημερινή γυναίκα! Ελάτε στην παρέα μας!

Matobookalo

Ποτέ δεν είναι αργά να διαβάσεις ένα βιβλίο

Los Innuendos

Qui Tacet Consentit

Το (παλιό) παλτό!

Φορεμένο, έμπειρο, συναρπαστικό!

worldtraveller70

ΑΚΑΝΘΟΧΟΙΡΟΣ ii

Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

No Sense Words - Λέξεις Φυγόκεντρες

Λέξεις... Οι δικές μου λέξεις έχουν χάσει την βαρύκεντρο δύναμή τους... πάλλονται, διασκορπίζονται, χωρίς ουσία χωρίς χρώμα, αλλάζουν με τον καιρό, με τη στιγμή παίρνουν μια ιδιαίτερη μορφή, χωρίς διάρκεια...Είναι λέξεις φυγόκεντρες...

Blueberry Mints

Discover the good things in life

SideliK_2

Άρθρα, δοκίμια, σκέψεις και παραληρήματα!

fstat.net

Not a system call. Just a blog

σακιδιο

Just another WordPress.com weblog

Φεύγουμε;

Είμαι απαισιόδοξος λόγω ευφυΐας και αισιόδοξος λόγω θέλησης. Antonio Gramsci

Αρέσει σε %d bloggers: