Δημοσιεύθηκε στην Προσωπικά

Πάρεργο ή δώρο;

Πάρεργο

Πάνε μέρες που δεν έχω γράψει. Μου μοιάζει σαν να έχουν περάσει μήνες. Ο λόγος είναι καλός όμως. Όταν έχεις ξανά δουλειά έπειτα από καιρό, και μάλιστα μια δουλειά που σου αρέσει, λες «θα τη βρω την άκρη».

Όμως μου έχει λείψει το να γράφω. Άσε που νιώθω ενοχές, ότι έχω εγκαταλείψει τα Μονοπάτια και τους συνοδοιπόρους στο έλεός τους. Τη μία φτιάχνω ένα εικονοσχόλιο, την άλλη ανεβάζω κάποιο αγαπημένο τραγούδι για να δηλώνω παρούσα. «Δεν σας ξεχνάω, μην με ξεχνάτε…»

Και τώρα σ’ ένα διάλειμμα από τη δουλειά -έχω την πολυτέλεια να εργάζομαι στο σπίτι- μου ήρθε η έμπνευση, μα πιο πολύ η ανάγκη να γράψω. Κάνω διάλειμμα από τον υπολογιστή μπροστά στον… υπολογιστή! Παράνοια, με την καλή έννοια…

Κι έπειτα σκέφτομαι τι ωραίο που είναι να έχεις μια ασχολία που αγαπάς, που σε γεμίζει. Που σε κάνει να έχεις κάτι να περιμένεις, ακόμα και στα δύσκολα. Που ομορφαίνει τη μέρα σου και σε κάνει να αισθάνεσαι καλά.

Όλοι κάτι έχουμε μέσα μας – ενεργητικό ή παθητικό, σοβαρό ή ανάλαφρο, δεν έχει σημασία. Άλλος διαβάζει, άλλος γράφει, άλλος μαγειρεύει, άλλος ζωγραφίζει, άλλος ακούει μουσική, άλλος παίζει παιχνίδια, άλλος σπουδάζει, άλλος σκαλίζει το χώμα, άλλος κάνει ταβανοσκόπηση.

Και δεν πρέπει ν’ αφηνόμαστε στις τύψεις για το χρόνο που περνάει έτσι. Γιατί όταν κάτι γεμίζει την ψυχή, αξίζει το κάθε δευτερόλεπτο. Και οφείλουμε να προσέχουμε την ψυχούλα μας – το βλέπω μεγαλώνοντας. Άλλωστε κάτι ξέρανε οι παλιοί που λέγανε πως «η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη». Στις μέρες μας και η έλλειψη δουλειάς τρώει τον αφέντη βέβαια…

Γι’ αυτό σου λέω! Βγες, δοκίμασε κάτι καινούριο, κάνε πράγματα που σ’ ευχαριστούν, απομονώσου ή μοιράσου τα με άλλους. Κάνε ό,τι μπορείς για να χαρίσεις μερικές στιγμές ικανοποίησης στον εαυτό σου κάθε μέρα – όσο δύσκολη ή άσχημη κι αν είναι. Κάνε αυτό το δώρο στον εαυτό σου. Ειδικά στις μέρες που ζούμε αυτό το δώρο είναι πολύτιμο.

Εις το επανιδείν και συντόμως!

Δημοσιεύθηκε στην Φίλοι

40 χρόνια Star Wars

Νοσταλγία…

Castle Silver

tumblr_n4rwjwUY6R1qzkq0co2_1280

Πριν από 40 και κάτι χρόνια, στην άκρη ενός γαλαξία καθόλου μακρινού, συνέβη κάτι αξιοπερίεργο. Μια παρέα από ξεχωριστούς νέους Αμερικανούς σκηνοθέτες, οι ταινίες των οποίων έμελλε να αφήσουν εποχή στον παγκόσμιο κινηματογράφο, μαζεύτηκαν σε μια αίθουσα για να παρακολουθήσουν την πρώτη ακατέργαστη μορφή της νέας ταινίας ενός φίλου και συναδέλφου τους.

Οι κύριοι αυτοί ήταν (μεταξύ άλλων) ο Martin Scorsese, ο Brian De Palma, ο John Milius και ο Steven Spielberg. Ο φίλος τους ήταν ένας νέος σκηνοθέτης ονόματι George Lucas και η ταινία λεγόταν απλώς Star Wars. Αυτό που παρακολούθησαν οι φίλοι του Lucas ήταν μια πρώτη, ακατέργαστη μορφή της ταινίας, χωρίς τα περισσότερα ειδικά εφέ και χωρίς την εμβληματική μουσική του John Williams. Ο μόνος που πίστεψε στην επιτυχία της ήταν ο Spielberg.

40 χρόνια μετά, είναι σχεδόν αδύνατο να αποτιμηθεί με ακρίβεια ο αντίκτυπος που είχε η θρυλική πλέον ταινία, καθώς και τα δύο sequel που ακολούθησαν, στην ιστορία…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.486 επιπλέον λέξεις

Δημοσιεύθηκε στην Προσωπικά

Ευσεβείς πόθοι – 2

Άνθρωποι

Αυτοπεποίθηση, ανέκαθεν το αδύνατό μου σημείο. Με μεγάλη δυσκολία υποστήριζα το δίκιο μου, ενώ σπάνια διεκδικούσα αυτό που δικαιούμην (πιθανόν να έπρεπε να χρησιμοποιήσω Ενεστώτα…). Έτρεφα και τρέφω απεριόριστο σεβασμό σε όσους στηρίζουν τη άποψή τους και δεν διστάζουν να ορθώσουν ανάστημα για να πάρουν αυτό που τους οφείλεται. Προσπαθώ, γιατί προφανώς δεν είναι ευχάριστο να αισθάνεσαι ότι σε πιάνουν και κορόιδο…

Αλλά, βρε παιδί μου, υπάρχουν και κάποιοι που φτάνουν στο άλλο άκρο. Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που σκέφτονται μόνο το συμφέρον τους, που δεν μπαίνουν στη θέση του άλλου, που κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν για να γίνει το δικό τους. Βλέπω ανθρώπους που αδιαφορούν για υποχρεώσεις και δεσμεύσεις επειδή δεν τους βολεύει, που βρίσκουν χίλιες δικαιολογίες για να πείσουν ότι δεν φταίνε, που επιτίθενται στον άλλο για να φανούν σωστοί.

Μα μόνο έτσι παίρνεις αυτό που σου αξίζει; Γιατί αυτή η πονηριά; Γιατί τα φτηνά κόλπα; Γιατί αυτή η υποτίμηση τόσο του εαυτού σου όσο και του άλλου; Λες κι έχουμε απαξιώσει το διάλογο – τον εξωτερικό, μα κυρίως τον εσωτερικό…

Τις περισσότερες φορές που δυο άνθρωποι δεν μπορούν να συνεννοηθούν -εμού συμπεριλαμβανομένης- είναι επειδή είναι επικεντρωμένοι στο εγώ τους και αδυνατούν να δουν την άλλη πλευρά. Αρνούνται να ακούσουν κι απλώς εμμένουν στο δικό τους. Ωραία αιτία για να έρθεις σε ρήξη με κάποιον… Είμαστε στ’ αλήθεια διατεθειμένοι να αδικήσουμε τους άλλους για να περάσει το δικό μας;

Η συμπεριφορά διαμορφώνει νοοτροπίες κι εξαπλώνεται. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να κάνουμε αυτήν τη συμπεριφορά καλύτερη. Δεν είναι κακό να χρησιμοποιούμε την κοινή λογική, να βρίσκουμε τη χρυσή τομή και να καταλήγουμε σε λύσεις που μπορεί να μην μας ευνοούν στο 100%, αλλά που δεν «ρίχνουν» και κανέναν. Μα δεν είναι προτιμότερο να συναντάμε τον άλλο στα μισά;

Ας εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας να αποστασιοποιείται. Όχι με την έννοια της ψυχρότητας, αλλά με την έννοια της αντικειμενικότητας – για να μην πω δικαιοσύνης. Να βλέπουμε τα πράγματα σφαιρικά, να αναλογιζόμαστε, αν το «πρόβλημα» αφορούσε έναν τρίτο, ποια θα θεωρούσαμε καλύτερη επιλογή; Είναι ζόρικο αυτό, αλλά γιατί αποφεύγουμε να ζοριστούμε; Τι θα πάθουμε; Ειλικρινά…

Ξέρω, δεν μπορούν πάντα να είναι όλοι ευχαριστημένοι. Λογικό κι αποδεκτό. Εμένα με ενοχλεί η απουσία της προσπάθειας, η κακή πρόθεση, η κουτοπονηριά… Δες πέρα από τη μύτη σου! Προσπάθησε κι ας μην πετύχεις. Κι αφού παλέψεις για το αμοιβαίο συμφέρον, πάλεψε για το δικό σου. Θα είσαι εντάξει μέσα σου κι η συμπεριφορά σου μπορεί να παραδειγματίσει κάποιους. Έτσι αλλάζουν τα πράγματα, μωρέ!

Δημοσιεύθηκε στην Προσωπικά

Αμφορέας ζωής

Μάνα είναι αυτός που σου δίνει ζωή απ’ τη ζωή του

Μάνα είναι αυτός που σε μαθαίνει να πετάς

Μάνα είναι αυτός που αγαπάει χωρίς υστεροβουλία

Μάνα είναι αυτός που θα σου αστράψει δυο χαστούκια για να σε συνεφέρει και θα πονέσει πιο πολύ από σένα

Μάνα είναι η καρδιά, η αγκαλιά, τα χείλη

Μάνα είναι η ρίζα, το νερό, ο ήλιος

Μάνα είναι ό,τι χρειάζεται ένα παιδί – το παιδί που πάντα κρύβουμε μέσα μας.

Μάνα είναι ο κόσμος όλος…

Υ.Γ. Ο πατέρας να μην νιώθει αδικημένος. Η φύση τον επιφόρτισε με άλλα.

Δημοσιεύθηκε στην Διάφορα

Υστεροφημία

Υστεροφημία

Έχω σταματήσει να βλέπω τηλεόραση εδώ και πολλά χρόνια. Υπάρχει μία συσκευή στο σπίτι, που ανοίγει μονάχα όταν θέλουμε να παίξουμε κάποιο παιχνίδι, να δούμε κάποια ταινία ή σειρά, αλλά κι αυτό από συνδρομητική, dvd κ.λπ.

Ωστόσο δεν μας λείπει η ενημέρωση – το διαδίκτυο να είναι καλά κι από πηγές να φάνε κι οι κότες. Μοιραία, λοιπόν, πέφτω σε βαρύγδουπους τίτλους άρθρων, εντυπωσιακές εικόνες και τα γνωστά. Το καλό όταν διαβάζεις –είτε σε ηλεκτρονικά είτε σε έντυπα μέσα- είναι ότι έχεις το χρόνο να φιλτράρεις, να ξαναδιαβάσεις, να διασταυρώσεις.

Με τις ειδήσεις του τελευταίου τριημέρου τι να φιλτράρεις και τι να διασταυρώσεις; Εκφάνσεις της κατάντιας του ανθρώπινου γένους ήταν όλες. Ίσως είναι βαριά η λέξη που χρησιμοποιώ, αλλά έτσι το αισθάνομαι. Ο χουλιγκανισμός, ο φασισμός και γενικότερα κάθε ακραία τάση που διακρίνει μια κοινωνία μόνο ως κατάντια φαντάζει στα μάτια μου.

Μίσος, βία και μια νοσηρή επιθυμία για το κακό του άλλου, προκειμένου να φανούμε καλύτεροι, ισχυρότεροι, πρώτοι. Και θα κάνω το γνωστό ερώτημα: τελικά σε τι κόσμο θέλουμε να ζούμε; Έναν κόσμο που διακρίνεται από τα χειρότερα ένστικτα και υπέρμετρα εγώ; Έναν κόσμο που χρησιμοποιεί την εκτόνωση ως άλλοθι; Έναν κόσμο που ξεχνά το χθες κι αδιαφορεί για το αύριο;

Σε ενδιαφέρει μόνο να καλύπτεις τις ανάγκες σου; Σε ενδιαφέρει να γίνεται αυτό που θέλεις εσύ; Σε ενδιαφέρει μόνο η πάρτη σου; Νομίζεις πως μόνο εσύ έχεις δίκιο; Πιστεύεις ότι ο κόσμος θα ήταν καλύτερος χωρίς όσους έχουν αντίθετη άποψη από τη δική σου; Θεωρείς ότι η βία δίνει λύσεις (εντάξει, εκτός από συγκεκριμένες περιπτώσεις, στις οποίες δεν ξέρω καν αν αποκαλείται βία – βλέπε αυτοάμυνα, αμυντικός πόλεμος κ.λπ.); Αν βλέπεις τον κόσμο σαν ζούγκλα, σε ζούγκλα θα ζεις κι ως άγριος θα συμπεριφέρεσαι.

Μαθαίναμε στο σχολείο για τους Αρχαίους Έλληνες και την υστεροφημία. Ψιλά γράμματα μάλλον… Τρίζουν τα κόκκαλά τους μάλλον… Τα γονίδιά μας έχουν μεταλλαχθεί μάλλον… Δηλαδή πού είναι οι προσπάθειές μας για μεγάλες και αγαθές πράξεις; Πού είναι η ευγενής άμιλλα σε όλα τα επίπεδα; Πού είναι ο ανταγωνισμός, αλλά και η συνεργασία; Πού είναι η καλλιέργεια πνεύματος και σώματος; Πού είναι η αριστεία στην κοινωνία; Πού είναι το «παν μέτρον άριστον»; Πού είναι και τόσα άλλα που φαίνεται πως ξεριζώσαμε από μέσα μας…

Τουλάχιστον έχουμε χιούμορ. Βρήκα εμπνευσμένη τη σύγκριση της δημοφιλούς φωτογραφίας από τα πρόσφατα γεγονότα με τη γνωστή τοιχογραφία των Πυγμάχων. Η εικόνα ομοιάζει τόσο πολύ, αλλά η πρακτική διαφέρει όσο η μέρα με τη νύχτα. Όπως και η υστεροφημία των μεν ως άφρονες και των δε ως σώφρονες…

Δημοσιεύθηκε στην Προσωπικά

Ταξίδια – σκόρπιες σκέψεις…

Ταξίδια

Λεωφόροι, δρόμοι, μονοπάτια… Κάθε άνθρωπος ακολουθεί αμέτρητα στη ζωή του. Τι κρύβεται πίσω από κάθε στροφή; Κάθε διαδρομή κι ένα ταξίδι, είτε στο μυαλό είτε στην πραγματικότητα. Μα μήπως κι αυτά που κάνουμε με το μυαλό δεν είναι πραγματικά; Κρύβουν επιθυμίες κι όνειρα, κρύβουν το απαγορευμένο και το άπιαστο, κρύβουν το ανέφικτο και το αδύνατο – συνήθως…

Κοιτάζοντας πίσω βλέπω πως έχω κάνει πολλά, και μεταφορικά και κυριολεκτικά. Κάποια έγιναν επειδή το επέβαλαν οι συνθήκες, κάποια επειδή το επέβαλαν τρίτοι, τα περισσότερα όμως έγιναν επειδή το ήθελα. Το παράξενο για μένα είναι πως δεν απορρίπτω κανένα. Ούτε αυτά που επέλεξα ούτε αυτά που μου επέβαλαν – κι αυτά επιλογή μου ήταν, αν το καλοσκεφτείς…

Άνοιξη. Από τη μπαλκονόπορτα φτάνει ως τον 4ο η ευωδιά από τις ανθισμένες νεραντζιές και τις λεμονιές της γειτονιάς. Κι αυτό με ταξιδεύει στα παιδικά μου χρόνια, Μεγάλη Παρασκευή στον Επιτάφιο. Μια διαδρομή κι αυτός, με το συμβολισμό της και με τη διαφορετική σημασία που έχει για καθένα που την ακολουθεί. Σκόρπιες σκέψεις…

Κι εμένα μια διαδρομή μ’ έφερε ως εδώ πάνω. Να μυρίζω και να θυμάμαι, να γράφω και να ξαναζώ στιγμές του παρελθόντος. Μελαγχολία μ’ έπιασε ξαφνικά. Έχω αλλάξει πολλά μονοπάτια για να φτάσω εδώ και μπροστά μου βρίσκονται κι άλλα, που ούτε καν βλέπω ούτε καν φαντάζομαι. Θα ‘ρθουν όμως. Με κάθε βήμα που κάνω, με κάθε στροφή, πλησιάζω το επόμενο.

«Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος…» Μα υπάρχει άραγε μόνο μια Ιθάκη; Κι όταν τη φτάσεις, τάχα δεν αναζητάς την επόμενη; Έτσι δεν είναι η φύση του ανθρώπου; Πάντα να ψάχνει, πάντα να θέλει;

Ταξίδια… Είτε στη φαντασία είτε στην πραγματικότητα, όλα έχουν κάποτε ένα τέλος. Πότε είναι καλό, πότε είναι άσχημο. Αλλά αυτή είναι η μοίρα του ταξιδιώτη: να χάνεται σε διαδρομές που είναι απρόβλεπτες και άγνωστες, ακόμα κι αν ο προορισμός του είναι ορατός.