Με αφορμή το Πάσχα

Γραμματείς και Φαρισαίοι

Μεγάλη εβδομάδα. Πάντα με πιάνει μια μελαγχολία αυτές τις μέρες, όχι όμως μόνο για το λόγο που φαντάζεστε. Συμβολισμοί, πιστοί, άθεοι, νηστεία, εκκλησιασμός, μετάνοια, άγιο φως, σούβλες…

Χιλιοειπωμένο ίσως, αλλά φοβάμαι πως όλα πλέον γίνονται για το θεαθήναι. Μια αφορμή για γιορτή, για ξεκούραση, για μια σύντομη απόδραση από τη δύσκολη καθημερινότητα, για την οικογένεια να βρεθεί και πάλι μαζί. Σαν την ημέρα της μητέρας, της γυναίκας, της γης κ.λπ. Περνάει κι έπειτα όλα γίνονται όπως πριν, ξεχνώντας την ουσία.

Την ουσία. Δεν ξέρω αν τη θυμόμαστε και ποτέ… Νηστεία. Ξέρουμε τι είναι; Την κάνουμε σωστά; Νομίζουμε ότι αποφεύγουμε μιαρές τροφές, ενώ το νόημα είναι αλλού. Κόβουμε κρέας, αυγά, γαλακτοκομικά και νομίζουμε ότι έτσι ερχόμαστε πιο κοντά στο Θεό. Άσχετο που βρίσκουμε κόλπα για να έχουμε γεμάτο και χορτάτο το στομάχι. Κρατάμε το σώμα σε νηστεία, αλλά τρέφουμε το πνεύμα; Απέχουμε για λίγο από το φαγητό, αλλά απέχουμε από κακές σκέψεις, αρνητικά συναισθήματα, εγωιστικές πράξεις;

Πάμε στην εκκλησία. Όπως πάμε στην παρέλαση ή στην εξοχή την Πρωτομαγιά; Συρρέει κόσμος και κοσμάκης. Πόσοι πηγαίνουν επειδή το νιώθουν και πόσοι επειδή «πρέπει»; Οι εκκλησίες είναι ανοικτές και το υπόλοιπο έτος. Μόνο στις μεγάλες θρησκευτικές γιορτές τις θυμόμαστε; Και μέσα στην εκκλησία ακούμε τις ψαλμωδίες και συμμετέχουμε πνευματικά στο τελετουργικό ή κοιτάμε τι παπούτσι φοράει ο δίπλα και πόσο έντονα βάφτηκε η κυρία μπροστά μας; Αμ η άλλη, με το μαλλί φουσκωμένο σαν με τρόμπα;

Οι περισσότεροι μεγαλώσαμε ακούγοντας για την κατάνυξη, τη θυσία, το Χριστό. Νιώθουμε όμως το Πάσχα; Ίσως όταν ήμασταν παιδιά. Τώρα όμως; Κάποιοι θα μιλήσουν για παραδόσεις. Δεν ξέρω κατά πόσο συμφωνώ με το να εντάσσουμε την πίστη στις παραδόσεις. Είναι κάτι πιο βαθύ που για μένα πρέπει να το αντιμετωπίζουμε αλλιώς. Να το ζούμε καθημερινά κι όχι μόνο στις «επετείους».

Προσωπικά δεν με νοιάζει το αν κάποιος πιστεύει ή όχι. Αυτό το βρίσκει ο καθένας μέσα του κατόπιν σκέψης κι αναζήτησης και είναι απόλυτα σεβαστό. Με νοιάζει το να ξέρουμε γιατί κάνουμε ό,τι κάνουμε. Έχω ένα φίλο που είναι σχεδόν εμμονικός με τη συνέπεια μεταξύ λόγων και έργων. Κι αν και πολλές φορές γίνεται υπερβολικός (μ’ έχει πάρει η μπάλα ουκ ολίγες φορές) έχει δίκιο. Είναι σχεδόν εξευτελιστικό να λες κάτι και μετά να πράττεις το αντίθετο. Αυταναιρείσαι. Κι όταν κάνεις κάτι επειδή απλώς και μόνο το επιβάλλει ένα έθιμο ή ένας κανόνας τον οποίο δεν ασπάζεσαι (κάτι που πιθανότατα σημαίνει πως δεν το κάνεις καν σωστά), ευτελίζεις και τον εαυτό σου και το έθιμο/κανόνα.

Καθένας μας φυσικά είναι απόλυτα ελεύθερος να πράττει όπως ακριβώς θέλει (εκτός αν παρανομεί). Ας είναι όμως ειλικρινής και συνειδητοποιημένος γι’ αυτό που κάνει, ας είναι συνεπής με τον εαυτό του κι ας απέχει από το να επιβάλλει στους άλλους αυτό που εκείνος θεωρεί σωστό.

Διαπιστώνω λοιπόν ότι το Πάσχα για τον περισσότερο κόσμο κατάντησε πια ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ στην τηλεόραση, μαγειρίτσα, τσουρέκια, κόκκινα αυγά κι οβελίας. Ε θα πάμε και σ’ έναν Επιτάφιο, θα πάρουμε και το άγιο φως. Το θέμα είναι την επομένη να μην κλέψουμε την κατσίκα του γείτονα… Αλλιώς η γιορτή της αγάπης γίνεται πανηγύρι της υποκρισίας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Eat Dessert First Greece

Πολιτισμικά, ταξιδιωτικά, κοινωνικά, ιστορικά, γαστρονομικά και γλυκά θέματα σε μία αλλιώτικη ιστοσελίδα!

The Storyteller

“Inside each of us is a natural-born storyteller, waiting to be released.” (Robin Moore)

GammaVita

περιπλανήσεις του μυαλού... με χαρτί και με μολύβι

makestorytelling.com

Αν η τρέλα μπορούσε να σταθεροποιηθεί σε ένα δικό της όριο τότε αυτόματα θα έχανε τη μαγεία της. Κάπως έτσι δεν ξεκινάνε τα ταξίδια; Μέσα σε δόσεις τρέλας που σκιαγραφείται η μαγεία σε κάθε διαδρομή. Σε εκείνο το σακίδιο που κουβαλάμε στην πλάτη θα ήταν προτιμότερο αν το γεμίζαμε αναμνήσεις, όμορφες ιστορίες που κάτι έχουν να μας διδάξουν, όμορφες συγγραφικές εικόνες που θα μας δείχνουν στο τέλος το δικό μας μονοπάτι. Εκείνο που προτιμώ να μοιραστώ μαζί σας μέσα από τα δικά μου μάτια και που με τον τρόπο του θα έχει πάντοτε κάτι να μας πει...

Myyst's Blog

λέξεις

A Court of Boooks

💗by Stella and Ioanna💗

Kone, Krusos, Kronos

A personal forum to express ideas, experiences, stories, etc.

GynaikaEimai

made for writing lovers!

Los Innuendos

Qui Tacet Consentit

Το (παλιό) παλτό!

Φορεμένο, έμπειρο, συναρπαστικό!

worldtraveller70

ΑΚΑΝΘΟΧΟΙΡΟΣ ii

Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

No Sense Words - Λέξεις Φυγόκεντρες

Λέξεις... Οι δικές μου λέξεις έχουν χάσει την βαρύκεντρο δύναμή τους... πάλλονται, διασκορπίζονται, χωρίς ουσία χωρίς χρώμα, αλλάζουν με τον καιρό, με τη στιγμή παίρνουν μια ιδιαίτερη μορφή, χωρίς διάρκεια...Είναι λέξεις φυγόκεντρες...

Blueberry Mints

Discover the good things in life

SideliK_2

Άρθρα, δοκίμια, σκέψεις και παραληρήματα!

fstat.net

Not a system call. Just a blog

σακιδιο

Just another WordPress.com weblog

Φεύγουμε;

Είμαι απαισιόδοξος λόγω ευφυΐας και αισιόδοξος λόγω θέλησης. Antonio Gramsci

Αρέσει σε %d bloggers: