Δημοσιεύθηκε στην Διάφορα

Πληροφοριακή συμφόρηση

Matrix Blue

Η ζωή μας αλλάζει με ιλιγγιώδη ρυθμό. Οι πληροφορίες μας βομβαρδίζουν καθημερινά. Κι εμείς έχουμε γίνει αποσβολωμένοι θεατές των εξελίξεων. Δεν προλαβαίνουμε να επεξεργαστούμε τον όγκο του υλικού, να αξιολογήσουμε τι αξίζει να κρατήσουμε και τι όχι. Είμαστε διαρκώς μπροστά σε μια οθόνη, πλάι σ’ έναν δέκτη, στην καλύτερη περίπτωση με ένα έντυπο στο χέρι. Με το καλημέρα ζητάμε να μάθουμε τη νέα είδηση, να μην μείνουμε πίσω. Πρέπει οπωσδήποτε να γνωρίζουμε τις εξελίξεις.

Έχουμε μάθει να πληκτρολογούμε κι έχουμε ξεχάσει να γράφουμε – ναι, με το ταπεινό μολύβι εννοώ. Έχουμε μάθει να αναζητούμε έτοιμες πληροφορίες κι έχουμε ξεχάσει να σκεφτόμαστε – πόσοι θυμόμαστε πώς κάνουν μια διαίρεση στο χαρτί; Κάτι έχει αλλάξει. Ο εγκέφαλός μας είναι εύπλαστος. Κατά συνέπεια επαναπρογραμματίζεται, μεταβάλλεται η εξέλιξή του.

Βάσει παλιότερης μελέτης είχε υπολογιστεί ότι καθημερινά ο ανθρώπινος εγκέφαλος δέχεται όγκο πληροφοριών ίσο με 34GB – μέγεθος που προφανώς έχει αυξηθεί εν έτει 2017. Μια πιο πρόσφατη μελέτη υποστηρίζει ότι η διαρκής αναζήτηση πληροφοριών στο διαδίκτυο αποτρέπει τη συσσώρευση μακροχρόνιων αναμνήσεων στον εγκέφαλο. Ήδη έχουν επινοηθεί όροι όπως «ψηφιακή αμνησία», η οποία σημαίνει πως πλέον δεν βασιζόμαστε στη μνήμη μας, αλλά σε κάποια ηλεκτρονική συσκευή για τις αναμνήσεις μας.

Όταν καταγράφουμε τις προσωπικές μας στιγμές στα κινητά και στα τάμπλετ μας, αποσπάται η προσοχή μας. Με αυτόν τον τρόπο ο εγκέφαλός μας δεν μπορεί να τις κωδικοποιήσει και να τις αποθηκεύσει σωστά. Δηλαδή και δεν δημιουργούμε σωστές αναμνήσεις και ό,τι θυμόμαστε θ’ αρχίσει να είναι άλλα αντ’ άλλων! Δεν ξέρω για σας, εγώ πάντως έχω ήδη ξεχνάω ή δεν μπορώ να συγκρατήσω πράγματα – και δεν είμαι και τόσο μεγάλη για να το αποδώσω σ’ αυτό.

Επανειλημμένως έχουμε ακούσει για τον εθισμό που προκαλεί το διαδίκτυο, αλλά και το να επαφίεσαι σε μια συσκευή για τις αναμνήσεις σου είναι ζοφερή εξάρτηση!

Πάρτε έναν όρο ακόμα: Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης από τις Πληροφορίες. Προφανώς αφορά το πόσο μας κουράζει αυτός ο τεράστιος όγκος πληροφοριών. Γνωρίζετε την «πληροφοριονεύρωση»; Είναι μια νεύρωση που οφείλεται στην «πληροφοριακή υπερκόπωση» που αναφέραμε παραπάνω και τα συμπτώματά της είναι διάχυτη νευρικότητα, άγχος, αίσθημα μοναξιάς, ανασφάλεια, απώλεια αυτοεκτίμησης, αίσθηση απώλειας του ελέγχου της ζωή σου.

Πόσο δύσκολο είναι να τα φανταστεί αυτά κανείς, όταν οι ειδήσεις εισρέουν αδιάκοπα και στην πλειονότητά τους είναι δυσάρεστες, δυσοίωνες και τοξικές; Στο βάρος των καθημερινών προσωπικών μας προβλημάτων προστίθενται η δυσφορία κι η απαισιοδοξία που μας προκαλούν τα νέα, κυρίως στην τηλεόραση όπου οι βαρύγδουπες εκφράσεις, οι έντονες διαφωνίες, οι σκληρές εικόνες και οι οξείς ήχοι μας αναστατώνουν και μας οδηγούν στην απογοήτευση, στην αίσθηση της ματαιότητας, ίσως ακόμα και στον πανικό.

Δυστυχώς δεν υπάρχει φίλτρο στη μετάδοση πληροφοριών – ούτε ως προς τον όγκο ούτε ως προς την ποιότητα – αξιοπιστία αυτών. Μόνοι μας πρέπει να βγάλουμε τα κάστανα από τη φωτιά. Πώς; Με αυτοπειθαρχία και μέτρο. Δεν χρειάζεται να καταβροχθίζουμε με μανία όλες τις πληροφορίες ανεξαιρέτως. Καλό είναι να θέτουμε χρονικά όρια στην έκθεσή μας στα διάφορα μέσα βρίσκοντας άλλα ενδιαφέροντα, να χρησιμοποιούμε την κριτική μας σκέψη και να διασταυρώνουμε τις πληροφορίες 2 και 3 φορές προτού τις αποδεχτούμε ως έγκυρες. Τα γνωρίζουμε όλα αυτά, αλλά δεν τα εφαρμόζουμε. Κι αυτό που βλέπω να έρχεται είναι πως οι συσκευές θα γίνονται όλο και πιο έξυπνες κι ο άνθρωπος θα «χαζεύει» και θα δυστυχεί…

Και τώρα που σας έφτιαξα τη μέρα, πιείτε το καφεδάκι σας και χαζέψτε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κι εγώ αυτό θα κάνω! Ή μήπως να πάω έναν περίπατο στη γειτονιά, να πάρω τον αέρα μου, να δω έναν άνθρωπο και να χαλαρώσω λίγο; Άλλωστε οι ειδήσεις θα είναι εκεί και θα με περιμένουν να γυρίσω. Λέω τώρα εγώ…

Δημοσιεύθηκε στην Φίλοι

Κουβέντες του δρόμου

Ευχαριστώ θερμά το Χάος για το έναυσμα…

dromos-66-1

-«Κάτσε, ρε αδελφέ μου, να πάρουμε μια ανάσα! Πώς τρέχουμε έτσι; Πώς γίναμε έτσι; Λαχανιασμένοι σε έναν αγώνα δρόμου που δεν έχει τερματισμό. Για πού τραβάμε κανείς μας δεν ξέρει, αλλά συνεχίζουμε να βαδίζουμε χωρίς σκοπό.»-«Μην μιλάς, μην σταματάς. Έτσι έχουν τα πράγματα τώρα, δεν το βλέπεις; Άλλαξαν οι καιροί, άλλαξαν οι άνθρωποι… Δεν υπάρχει…

via «Κουβέντες του δρόμου» — το χάος

Δημοσιεύθηκε στην Προσωπικά

Α-Δύναμη

Sun Tzu

Τι είναι δύναμη; Και τι αδυναμία; Παγίδες, θα σας πω αν με ρωτήσετε… Εμείς κρυβόμαστε πίσω από τη μία για να γλιτώσουμε από την άλλη, κι οι άλλοι τις βλέπουν σ’ εμάς ως προσωπεία, αγνοώντας τι κρύβεται από πίσω.

Βλέπεις κάποιον που είναι διστακτικός, αναποφάσιστος. Που στα δύσκολα πελαγώνει και δεν μπορεί να κάνει το επόμενο βήμα. Που αδυνατεί να βρει το δρόμο του και καταλήγει μόνος του σε αδιέξοδο. Δεν έχει αυτοπεποίθηση και σε κάθε εμπόδιο νιώθει ότι ήρθε η συντέλεια του κόσμου κι εκείνος απλώς ακολουθεί το ρεύμα.

Κι είναι κι ο άλλος, που δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα, που τίποτα δεν τον πτοεί. Που ακμάζει στα δύσκολα και σε κάθε πρόβλημα βρίσκει το σθένος να δώσει τη λύση. Μοιάζει δραστήριος, αποφασιστικός, ευέλικτος, αξιόπιστος, φτιαγμένος να τον ακολουθούν.

Αναρωτηθήκατε όμως ποτέ τι μας κάνει δυνατούς ή αδύναμους; Είμαστε απλώς έτσι προγραμματισμένοι από τη γέννησή μας; Είναι θέμα χαρακτήρα; Τι κρύβεται πίσω από την συμπεριφορά μας;

Ο αδύναμος εκδηλώνει έντονα τα συναισθήματά του. Εμφανίζεται υπερευαίσθητος, αβέβαιος, υποκειμενικός κι απαισιόδοξος. Ο φόβος της ανικανότητας και της αποτυχίας τον διακατέχουν. Καθετί μπορεί να τον πληγώσει, γι’ αυτό και το απορρίπτει, φεύγει ή απλώς σιωπά. Δεν αφήνει τον εαυτό του να ενεργήσει, να δείξει δύναμη. Και χρησιμοποιεί ακριβώς όλα αυτά σαν ασπίδα, για να προστατεύεται από τη ζωή κι από τους άλλους, μέσα στην «ασφάλεια» του γνώριμου, αλλά και της απομόνωσης. Αυτός  νομίζει ότι δεν μπορεί να καταφέρει τίποτα, κι οι άλλοι βλέπουν κάποιον που λυπούνται, που δεν θέλουν να του μοιάσουν και δεν ξέρουν τι να κάνουν για να τον αλλάξουν. Δεν έχουν και τίποτα να περιμένουν απ’ αυτόν. Παγίδες…

Ο δυνατός δεν εκδηλώνει εύκολα τα συναισθήματά του. Δείχνει ρεαλισμό, τόλμη, αισιοδοξία, ίσως ακόμα και σκληρότητα κι αναισθησία. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν φοβάται, ότι δεν απογοητεύεται, ότι δεν κλονίζεται, ότι δεν πληγώνεται. Ωστόσο δεν αφήνει όλα αυτά να τον καταστήσουν αδρανή ή αδύναμο. Κι αυτό ίσως τον απομακρύνει μοιραία από τους υπόλοιπους. Ίσως, βέβαια, να χρησιμοποιεί κι αυτήν τη δύναμη για προστασία από τους άλλους. Σαν τη δική του ασπίδα για να τους κρατάει μακριά και ν’ αποφεύγει τον ενδεχόμενο πόνο. Αυτός νομίζει ότι μπορεί να κάνει τα πάντα κι όσοι είναι απ’  έξω βλέπουν κάποιον που τον θαυμάζουν και τον εμπιστεύονται, αλλά απρόσιτο και δύσκολο. Και πάντα περιμένουν κάτι απ’ αυτόν. Άλλες παγίδες…

Ίσως το κλειδί να βρίσκεται στο να γνωρίζει κανείς τις ελλείψεις και τις αδυναμίες του, τους κινδύνους και τα ρίσκα, να τα αποδέχεται, αλλά να προσπαθεί να τα ελέγξει. Να πέφτει, αλλά να ξανασηκώνεται. Να μην περιμένει να είναι άτρωτος, αλλά να επουλώνει τις πληγές και να προχωράει. Να συμπορεύεται με το φόβο, αλλά να δοκιμάζει να τον δαμάσει. Όχι για να γίνει κάποιος άλλος, αλλά για να αποκτήσει εσωτερική ισορροπία και ποιότητα ζωής.

Πολύ δύσκολα πράγματα αυτά, που απαιτούν χρόνο κι επιμονή. Εσωτερική αναζήτηση, αναδρομή στο παρελθόν για την πηγή, αποδοχή κι αντιμετώπιση. Και οπωσδήποτε βοήθεια! Ποιος, αλήθεια, μας έχει βάλει αυτήν την ιδέα στο μυαλό ότι πρέπει όλα να τα καταφέρνουμε μόνοι μας; Κι αυτό παγίδα!

Θα μπορούσε κανείς να γράψει τόμους για το θέμα. Ψυχολόγος δεν είμαι. Παρατηρώ, αναζητώ και κάνω διαπιστώσεις – ίσως επιφανειακές, ίσως λανθασμένες. Και τελικά δεν έχω αποφασίσει ποια είναι μεγαλύτερη παγίδα: η δύναμη ή αδυναμία;

Δημοσιεύθηκε στην Φίλοι

Τρεις ιστοριούλες!

Η καλή μάγισσα Άιναφετς μάς αφηγείται 3 υπέροχες ιστοριούλες για μικρά και μεγάλα παιδιά…

Άιναφετς

Τώρα και καιρό έχω φυλαγμένες τρεις μικρές διδακτικές ιστορίες με ζωάκια, έτσι σκέφτηκα να υποδεχτώ την άνοιξη!

Ο βασιλιάς και τα γεράκια.

Μια μέρα έκαναν δώρο σε ένα τρανό βασιλιά δύο νεογέννητα γεράκια και εκείνος αμέσως τα έδωσε για να τα εκπαιδεύσουν. Μετά από κάποιο καιρό, ο εκπαιδευτής είπε στον βασιλιά πως το ένα από τα δύο μικρά γεράκια είχε ήδη εκπαιδευτεί και πετούσε.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 524 επιπλέον λέξεις

Δημοσιεύθηκε στην Προσωπικά

Ανοιξιάτικη ηλιαχτίδα

Ανοιξιάτικη ηλιαχτίδα Springtime in Giverny, Claude Monet

Κάθομαι μπροστά στην οθόνη με τα χέρια στο πληκτρολόγιο και περιμένω… Περιμένω την έμπνευση. Τι γράφουν σήμερα; Τι με προβλημάτισε, τι μου τράβηξε την προσοχή; Δεν μου έρχεται τίποτα όμως. «Ωραία! Μόλις ξεκίνησες μπλογκ και ξέμεινες κιόλας από ιδέες…», ακούω μια φωνή μέσα μου να με μαλώνει.

Τέλη Μάρτη. Πίσω μου η μπαλκονόπορτα, που βλέπει στο νοτιά. Είναι νωρίς το απόγευμα και ο ήλιος, δυνατός και λαμπερός, μπαίνει στο δωμάτιο και μ’ ακουμπάει στην πλάτη. Έχει αρχίσει να με πιάνει μια γλυκιά αποχαύνωση, σαν τις γάτες. Μα τι αμείλικτα υπέροχη εποχή που είναι η άνοιξη!  Με τις ακραίες εναλλαγές του καιρού από τη μία και την απολαυστική αναγέννηση που φέρνει  από την άλλη. Η θερμοκρασία ανεβαίνει, τα πάντα ανθίζουν, τα πουλιά επιστρέφουν κι όλες οι αισθήσεις μας διαρκώς σε εγρήγορση.

Την άνοιξη γενιέται μέσα μας μια αναστάτωση, σαν να πρέπει να προετοιμαστούμε για κάτι που νιώθουμε ότι έρχεται, αλλά που δεν ξέρουμε τι είναι. Αφυπνίζεται η διάθεση για περιπάτους και κάθε λογής εξωτερική δραστηριότητα. Ανοίγουμε πορτοπαράθυρα να μπει φως και φρεσκάδα, να ξεμουχλιάσουμε από την κλεισούρα (ακόμα κι όσοι από μας είμαστε σπιτόγατοι).

Σαν να παίρνει φόρα η φύση τούτη την εποχή. Και ως κομμάτι της κι εμείς (παρ’ όλο που κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να απομακρυνθούμε από κείνη). Η άνοιξη είναι η εποχή του πάθους και των εξάρσεων. Η γη στρέφεται προς τον ήλιο για να πάρει ενέργεια, ζωή. Οι μέρες μεγαλώνουν και μαζί μ’ αυτές μοιάζει να μεγαλώνει κι η ανάγκη για δημιουργία. Ποίηση, ζωγραφική, μουσική και πόσες άλλες μορφές τέχνης δεν άντλησαν και δεν αντλούν έμπνευση από αυτήν την εποχή.

Κόντρα σ’ όλα αυτά ο άνθρωπος κι η πραγματικότητα που έχει (-ουμε) δημιουργήσει. Μια πραγματικότητα που έχει γυρίσει την πλάτη σε καθετί φυσικό και ουσιώδες. Κατασκευάζουμε με μανία αντί να δημιουργούμε με μεράκι, παράγουμε και καταναλώνουμε περιττά τεχνητά αγαθά αντί να καλλιεργούμε και να δεχόμαστε όσα απαραίτητα προσφέρει η φύση στο σωστό καιρό. Και περιμένουμε έτσι να καλύψουμε τις τεχνητές ανάγκες και τα κενά της ζωής, που ως κοινωνία έχουμε διαμορφώσει (ηθελημένα ή μη).

Αλλά η άνοιξη δεν θα πάψει να έρχεται. Μακάρι να μπορούσαμε να αναγεννιόμασταν κι εμείς με τούτη την αφορμή. Μακάρι να μεταμορφωνόμασταν και ν’ ανθίζαμε και να βγάζαμε από μέσα μας ό,τι πιο όμορφο, ποιοτικό και δημιουργικό. Να φτιάχναμε το δικό μας «έργο τέχνης», βρε αδερφέ. Ένα λιθαράκι ο καθένας και ποιος ξέρει; Ίσως θα μπορούσαν ν’ αλλάξουν όλα…

Μ’ έπιασαν τα ρομαντικά κι οι αμπελοφιλοσοφίες μου θαρρώ. Κοίτα όμως που με μια ανοιξιάτικη ηλιαχτίδα γέμισε η σελίδα! Κοίτα να δεις!

Δημοσιεύθηκε στην Προσωπικά

Περαστικοί

Περαστικοίp

Η απότομη συνειδητοποίηση ότι δεν είσαι πια νέος κι άφθαρτος είναι σαν να σου τραβάνε το χαλί κάτω από τα πόδια. Θεωρητικά το ξέρεις, δηλαδή, αλλά έρχεται ένα γεγονός και σε κάνει να το νιώσεις στο πετσί σου. Όσο είσαι καλά, κρύβεις τη γνώση αυτή κάτω από το χαλάκι. Και ξαφνικά το χαλάκι πάει…

Κι αυτή η κωλοαρρώστια που δεν λέει να πάει από κει πού ‘ρθε. Για τον καρκίνο λέω, που συχνά φοβόμαστε να πούμε τ’ όνομά του μην τυχόν και… μας ακούσει! Αλλά τι λέω; Ακριβώς από κει που ‘ρθε πάει. Ο άνθρωπος του έδωσε ζωή και ζητάει κι άλλη. Και είτε «ακούει» είτε δεν «ακούει» τ’ όνομά του, την παίρνει… Είναι δε το πρότυπο της πολιτικής ορθότητας: δεν κάνει καμία απολύτως διάκριση. Άντρες-γυναίκες, νέοι-γέροι, αδύνατοι-χοντροί, όμορφοι-άσχημοι, άσπροι -έγχρωμοι, έξυπνοι-βλάκες. Όλα πάνε.

Απώλεια. Πώς να συμβιβαστείς μαζί της; Χάνεις ένα δικό σου άνθρωπο, χάνεις ένα κομμάτι από σένα. Κι όμως είναι μέρος της ζωής αυτό. Η σκληρή ίσως πραγματικότητα είναι πως δεν θα είμαστε εδώ για πάντα. Ούτε οι οικείοι μας θα είναι κοντά μας για όσο ζούμε. Αλλά ο άνθρωπος δύσκολα βάζει μυαλό. Ακόμα κι όταν είναι στο χείλος του γκρεμού.

Γεγονός είναι ότι δεν γνωρίζουμε αν το επόμενο λεπτό θα είναι το τελευταίο μας. Κι όμως, ζούμε θεωρώντας την ύπαρξή μας δεδομένη. Ο φόβος του θανάτου, λένε, είναι που κάνει τη ζωή όμορφη. Μα βλέπετε εσείς να την έχουμε κάνει στ’ αλήθεια όμορφη; Αντί να κάνουμε την κάθε μέρα καλύτερη, αντί να βλέπουμε την ουσία των πραγμάτων, αντί να ερχόμαστε πιο κοντά ο ένας στον άλλον, αντί να σεβόμαστε και να εκτιμούμε, φτύνουμε κατάμουτρα το περιβάλλον, το συνάνθρωπο και σε τελική ανάλυση τον ίδιο μας τον εαυτό.

Κάπου διάβασα ότι ο Σωκράτης είχε πει πως «το όνομα «άνθρωπος» σημαίνει ότι τα μεν άλλα ζώα τίποτε από όσα βλέπουν δεν μελετούν, δεν συλλογίζονται και δεν αναθρούν… Τίποτε ήτοι δεν παρατηρούν με προσοχή… Ο δε άνθρωπος άπαξ και δει κάτι –άπαξ δηλαδή και «όπωπε» κάτι– και αναθρεί και συλλογίζεται ό,τι όπωπε. Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι ο άνθρωπος σωστά ονομάστηκε «άνθρωπος», διότι είναι το μοναδικό ζώον, το οποίον «αναθρεί ά όπωπε», παρατηρεί δηλαδή με μεγάλη προσοχή ό,τι έχει δει.» Χμ…

Πώς τυφλωθήκαμε έτσι γαμώτο; Πώς γίναμε τόσο «μικροί»; Γιατί χαραμίσαμε τόση ευφυΐα στην (αυτο)καταστροφή; Θάψαμε βαθιά μέσα μας τη διορατικότητα, τη σύνεση, τη δύναμη, την τόλμη. Νομίζω πως ήρθε η ώρα να πάρουμε κασμάδες και φτυάρια και να τα βγάλουμε ξανά στην επιφάνεια. Είμαστε προσωρινοί εδώ, αλλά τα έργα μας μένουν. Ας αφήσουμε πίσω μας κάτι αξιόλογο. Υστεροφημία ήθελαν οι Αρχαίοι Έλληνες. Μήπως θα πάρουμε και τίποτα μαζί μας;

(Αφιερωμένο στην παιδική μου φίλη Μ. που δίνει τη δική της μάχη αυτό το διάστημα κι εύχομαι να βγει νικήτρια…)